Balıklıgöl & Urfa Kalesi Yüzüğü

“Ey ateş! İbrâhim’e karşı serin ve esenlik ol!” Kur’an’da geçen bu buyruk, Urfa’da yalnızca kutsal bir metnin satırı değil, şehrin tam ortasında hâlâ dalgalanan bir gölün hikâyesidir. Peki bir ateş nasıl göle döner, odunlar nasıl balığa? Gelin, bu kadim şehrin en çok anlatılan efsanesini birlikte dinleyelim…

Rivayete göre putlara karşı çıkan İbrahim’i cezalandırmak isteyen Nemrut, onu bugünkü kale tepesinden dev bir mancınıkla ateşe fırlatır. Fakat ateş suya, odunlar balığa dönüşür; İbrahim de bir gül bahçesinin ortasına yumuşakça iner. Halil-ür Rahman gölü o suyun, içinde yüzen balıklar da o odunların hatırasıdır. Nemrut’un kızı Zeliha’nın İbrahim’e duyduğu sevgiyle kendini de ateşe attığı ve düştüğü yerde Ayn-ı Zeliha gölünün oluştuğu anlatılır…

Bu yüzden Balıklıgöl’ün balıkları kutsal sayılır; kimse onlara dokunmaz, avlamaz. Anlatılana göre bu balıklardan yiyenin gözleri kör olur. Sonuç olarak göl, belki de dünyanın en huzurlu balıklarına ev sahipliği yapar; asırlardır kimseden korkmadan, ziyaretçilerin attığı yemleri bekleyerek süzülürler… Kendilerini bu kadar güvende hisseden balıkların biraz şımarması da pek şaşırtıcı olmasa gerek.

Gölün hemen üstünde ise o meşhur kale tepesi yükselir. Tepede yan yana duran iki antik sütunu halk “Nemrut’un tahtı” diye anar; mancınığın bu sütunlara kurulduğu söylenir. 1920’deki direnişin en çetin çarpışmalarına sahne olan yer de yine bu tepedir; “Şanlı” sıfatını hak eden Urfa’nın hikâyesi, efsanesiyle tarihini aynı sırtta buluşturur…

Halil-ür Rahman gölünün çevresi ve üstündeki kale tepesi bu kadrajda gümüşe taşınıyor. Ateşin serinlediği, odunun balığa döndüğü o yer; şimdi avucunuzun içinde, serin ve esenlik içinde…