Sarıkamış & Cıbıltepe Yüzüğü

“Bastığın yerleri toprak diyerek geçme, tanı: / Düşün altındaki binlerce kefensiz yatanı.” İstiklal Marşı’nın bu dizeleri, belki de hiçbir yerde Sarıkamış’ın karlı ormanlarında yankılandığı kadar derin yankılanmaz. Ama gelin, önce karın kendisine bakalım; çünkü kar her yerde aynı kar değildir…

Sarıkamış’a kış gelince kar yumuşak ve ıslak değil, kuru ve hafif yağar; avucunuza aldığınızda bir top olmaya bile yanaşmaz, parmaklarınızın arasından toz gibi dökülür. Kayakçıların “kristal kar” dediği bu mucize, Cıbıltepe’nin yamaçlarını kaplayan sarıçam ormanlarının arasında her kış yeniden yağar. Kızıla çalan çam gövdeleri, karın beyazı üzerinde bir tablonun fırça darbeleri gibi durur…

Fakat bu sessizliğin bir hafızası vardır. Aralık 1914’te Allahuekber Dağları’nı aşmaya çalışan on binlerce asker, düşmanla karşılaşmadan bu karların, bu soğuğun içinde şehit oldu. Kefensiz yatanlar dizesinin belki en çıplak karşılığı bu dağlardır; kar, her kış onların üstüne yeniden bir örtü gibi iner.

Bugün Cıbıltepe’de kayakçılar süzülür, çocuklar kızaklarla kayar; hayat, ormanın her bahar yeniden yeşermesi gibi sürüp gider. Ama bu yamaçlarda kayanlar da bilir ki bastıkları yer yalnızca kar değildir… Kışın ormanın içinde yürüyenler, ayaklarının altında gıcırdayan o kuru karın sesini uzun süre unutamaz; sanki kar her adımda bir şey fısıldar.

Kadraj, Cıbıltepe’nin yamaçlarını ve sarıçam ormanlarının örttüğü sırtları alıyor. Gümüşün üzerinde bu sırtlar, karın beyazını da hafızasını da aynı özenle taşıyor; bastığın yerleri toprak diyerek geçmemek için…