Kahramanmaraş Kolyesi

“Korkma, sönmez bu şafaklarda yüzen al sancak” diye başlar İstiklal Marşı. Peki bir sancağın sönmemesi için, bir şehrin neleri göze alması gerekir? Bu sorunun en canlı cevaplarından biri, Ahır Dağı’nın eteğine yaslanan eski bir şehirde yazıldı: Maraş’ta.

1919 sonbaharında şehir işgal altındaydı. Anlatılana göre bir gün Uzunoluk Hamamı’nın önünde kadınlara saldıran işgal askerlerine karşı, Sütçü İmam adıyla bilinen bir adam silahını çekti ve ilk kurşunu sıktı. Bu kurşun, şehrin sabrının taştığı anın simgesi oldu. Kısa süre sonra kalenin burcuna çekilen yabancı bayrak da halkın tepkisiyle indirildi… Bir şehrin gururunun, bir bayrak direğinin tepesinde bu kadar görünür olması, şüphesiz tarihte pek sık rastlanan bir şey değildir.

1920’nin soğuk kış aylarında şehir sokak sokak, ev ev direndi. Düzenli bir ordu yoktu; esnaf, çiftçi, kadın, erkek, genç, yaşlı… Herkes elindekiyle mücadeleye katıldı. Ve 12 Şubat 1920’de işgal kuvvetleri şehri terk etti. Maraş, kendi halkıyla kurtulan şehirlerden biri oldu; yıllar sonra, 1973’te, Türkiye Büyük Millet Meclisi şehre bu direnişin hatırasına “Kahraman” unvanını verdi. Sütçü İmam’ın adı ise bugün şehrin meydanlarında, okullarında, üniversitesinde yaşıyor.

Kahramanmaraş yakın geçmişte büyük bir depremle bir kez daha derinden yaralandı. Ama bu şehrin unvanı, zor zamanlarda nasıl ayağa kalkılacağını çoktan yazmıştı. Kale, Uzunoluk, çarşılar ve dağın eteğindeki sokaklar; hepsi yeniden kurulmanın sabrını taşıyor. Çünkü bazı şehirler taşlarıyla değil, insanlarıyla ayakta durur.

Ahır Dağı’nın eteğine yaslanan eski şehir ve onu kucaklayan yamaçlar şimdi gümüşe taşınıyor. İstiklal Marşı’nın ilk dizesi gibi; sönmeyen, sönmeyecek olan…