Dumlupınar Şehitliği Kolyesi

Bir savaşın bittiği an, sessizlik nasıl bir sestir? 30 Ağustos 1922 akşamı Dumlupınar ovasına çöken o sessizliği bugün kimse tam olarak anlatamaz; ama ovaya bakan sırttaki şehitlik, o sessizliği hâlâ bekler gibidir…

Başkomutanlık Meydan Muharebesi, dört gün önce Kocatepe’de başlayan taarruzun doruk noktasıydı. Ovanın çevresindeki tepelerde, vadilerde, köy yollarında gün boyu süren çarpışmalar, akşam olduğunda savaşın kaderini belirlemişti. Zafertepe’den yönetilen muharebenin son sahneleri, bu ovanın kıvrımlarında yaşandı… Ovanın her kıvrımı o gün başka bir birliğin, başka bir çarpışmanın adını taşıdı; bugün ise hepsi aynı sessizliği paylaşır. Ve o kıvrımlar bugün bir şehitliğin sessiz bekçileridir.

Dumlupınar Şehitliği, bu savaşta hayatını kaybedenlerin anısına dikilmiş anıtlarıyla ovaya bakar. Adı bilinen ya da bilinmeyen binlerce askerin hatırası, burada taşa yazılmış bir şükran gibi durur. Kocatepe, Zafertepe ve Dumlupınar bugün Başkomutan Tarihî Millî Parkı içinde birlikte korunur; yani o dört günün bütün durakları, tek bir hafızanın parçalarıdır…

Her yıl 30 Ağustos’ta bu sırtlara çıkanlar, aşağıdaki ovaya bakarken aynı soruyu sorar gibidir: Bir milletin geleceği, kaç kişinin sessizliğine borçludur? Bunun cevabını kimse sayılarla veremez; ama şehitliğin taşları, o sessizliğin ağırlığını hiç unutmaz…

Bu kadraj; şehitliğin durduğu sırtı, savaşın bittiği ovayı ve çevresindeki tepeleri gümüşün üzerinde yükseltiyor. Sessizliğin de bir kabartması olsaydı, belki tam olarak böyle görünürdü…