Türkiye Haritası Yüzüğü

“Sen şehit oğlusun, incitme, yazıktır, atanı: / Verme, dünyaları alsan da, bu cennet vatanı.” Mehmet Akif bu dizeleri yazdığında vatanın batısı da güneyi de, İstanbul da işgal altındaydı; İstiklal Marşı 12 Mart 1921’de Ankara’daki Meclis’te kabul edildiğinde ordu henüz Sakarya’ya bile varmamıştı. Peki bir şair, daha kurtulmamış bir vatanın marşını nasıl bu kadar emin bir sesle yazabilir? Belki de cevap, o vatanın toprağında saklıydı…

Oysa ondan yedi ay kadar önce, 10 Ağustos 1920’de, bu toprakların haritası Paris yakınlarındaki bir masada paylaşılmıştı. Sevr Antlaşması Anadolu’yu parça parça dağıtıyor; geriye, bozkırın ortasında küçücük bir yurt bırakıyordu. Cetvelle çizilen o haritanın sahada pek de tutmayacağını masadakiler biraz geç öğrenecekti…

Çünkü o masanın karşısında bir millet ayağa kalkmıştı. 19 Mayıs 1919’da Samsun’da başlayan yürüyüş Erzurum’dan, Sivas’tan geçip 23 Nisan 1920’de Ankara’da bir meclise dönüştü. Gelin, o yılların sesini bir de buradan dinleyelim: İnebolu’dan Ankara’ya cephane taşıyan kağnıların gıcırtısı, Sakarya’da yirmi iki gün yirmi iki gece süren savaşın gürültüsü, 26 Ağustos 1922 sabahı Kocatepe’de başlayan taarruz ve 9 Eylül’de İzmir’e giren süvarilerin nal sesleri…

24 Temmuz 1923’te Lozan’da imzalanan antlaşmayla, Sevr’de paylaşılan bu toprakların bağımsızlığını bütün dünya tanıdı; üç ay sonra, 29 Ekim’de Cumhuriyet ilan edildi. Hatay ise 1939’da anavatana katılacaktı. Yani bu haritayı başkaları çizmeye kalktı; son sözü ise bu toprağın kendi insanları söyledi.

Bu levha, o haritanın bütününü taşıyor: Edirne’den Kars’a, Sinop’tan Hatay’a, denizin ötesinde yavru vatan Kıbrıs’ın kuzeyine kadar… Sınırın dışında kalan her şey bilerek düz bırakıldı; gümüşün üzerinde yalnızca vatan yükseliyor. Mehmet Akif’in dünyalara değişilmez dediği o cennet vatan, şimdi parmak ucuyla okunacak kadar yakın…