Berit Dağı Kolyesi

Üç bin metrede, çevrenizde tek bir ağaç bile yokken, bir gölün aynasında gökyüzüne bakmak nasıl bir duygudur? Ve dağların tepesindeki bu göller nereden gelmiştir? Cevap, çok uzun zaman önce, dünyanın bugünkünden çok daha soğuk olduğu buzul çağlarında saklı…

Berit Dağı, Toroslar’ın üç bin metreyi aşan heybetli kütlelerinden biridir. Buzul çağlarında zirvelerini kaplayan buzullar, yavaş yavaş aşağı kayarken kayaları oydu, sırtları keskinleştirdi, yamaçlarda derin çanaklar açtı. Buzullar çekildiğinde ise geride bu çanakları dolduran küçük, berrak göller kaldı… Binlerce yıl süren bir heykeltıraşlık; ne bir çekiç, ne bir keski, yalnızca buz ve sabır. O soğuk çağ çoktan geride kaldı; ama izleri, bu yükseklikte hâlâ bir haritanın satırları kadar net okunur.

Berit’in sivri sırtları, yaz ortasında bile karla lekelenmiş yamaçları ve bu buzul gölleri, dağcıların ve yayla göçerlerinin gözdesidir. Yazın yaylaya çıkan obalar, dağın eteğindeki çayırlarda hayvanlarını otlatır; zirveye tırmananlar ise yolun sonunda bu göllerin kıyısında soluklanır. Göllerin aynasına bakarak yolun zorluğunu unutmak mümkündür; ama suyun soğukluğu karşısında içine girmeye heves eden pek de çıkmasa gerek… Yaz gecelerinde ise yıldızlar, göllerin yüzeyinde ikinci bir gökyüzü kurar.

Dağın yüksekliklerinde zaman başka türlü akar. Burada asırlar, bir kayanın yüzeyindeki çatlak kadar sessizdir; mevsimler ise karın gelip gitmesiyle ölçülür. Berit’in zirvesinde durup ovalara bakan biri, buzulların bıraktığı izlerin, insanın bıraktığı izlerden çok daha kalıcı olduğunu düşünmeden edemez.

Berit’in sivri sırtları, buzulların oyduğu çanaklar ve onları dolduran göller şimdi gümüşün üzerinde yükseliyor. Buzun sabırla yonttuğu o dağ, bu kez bir avuç gümüşe sığıyor…