Acarlar Longozu Yüzüğü

Bir ormanın ayakları suda, başı güneşte yaşayabileceğini söyleseler inanır mıydınız? Ağaç dediğimiz şey toprağa kök salar, su ise gelir geçer; biz öyle öğrenmişizdir… Oysa Karasu’nun kıyı kumullarının hemen ardında, yılın yarısını suyun içinde geçiren bir orman var: Türkiye’nin en büyük subasar ormanlarından Acarlar Longozu. Gelin, bu yeşil sessizliğin içinde biraz dolaşalım…

Longoz, kışın ve baharda sularla kaplanan, yazın ise kuruyan bir ormandır. Dişbudaklar, kızılağaçlar, karaağaçlar suyun içinde yan yana durur; sanki her biri, köklerini ıslatan bu suya birlikte katlanmak için omuz omuza vermiştir… Kıyı kumullarının denizden ayırdığı bu yeşil havza, kuşlar için de bir sığınaktır; balıkçıllar, yaban ördekleri, sazlıkların arasında dolaşan sayısız canlı. Denizin hemen yanı başında, denizden habersiz bir dünya… Yaz gelip sular çekildiğinde ise gövdelerde suyun ne kadar yükseldiğini gösteren izler kalır; her ağaç, geçen kışın hatırasını bir çizgi gibi taşır.

Aslına bakarsak longozun hikâyesi, suyla ağacın asırlık bir anlaşmasıdır. Su gelir, orman sabreder; su çekilir, orman yeşerir… Ne biri ötekini yok eder, ne de öteki ondan vazgeçer. Tek başına durabilen ama hiçbir zaman yalnız kalmayan ağaçlar; komşusunun gölgesinde büyüyüp ona gölge veren gövdeler… Bir sonbahar sabahı sisin içinde bu ağaçların arasında yürüdüğünüzde, ormanın kendi kendine konuştuğunu duyar gibi olursunuz.

Bir kış sabahı suyun içinde duran gövdeler, bir yaz öğleden sonrası kuru toprağa gölge düşüren dallar; longoz iki mevsimde iki ayrı orman olur. Kıyı kumullarının ardındaki bu sulak orman ve çevresindeki düzlükler, şimdi gümüşün üzerinde yükseliyor. Ayakları suda, başı güneşte; bir avuç gümüşte, yine yan yana…