Domaniç Yüzüğü

Bir cihan devletinin yazlarının nerede geçtiğini hiç merak ettiniz mi? Anlatılanlara göre Ertuğrul Gazi ve obası bu topraklara geldiğinde kışlak olarak Söğüt, yaylak olarak da Domaniç gösterilmişti. Yani Osmanlı’nın ilk yazları, bu dağların serin gölgesinde, kayın ağaçlarının hışırtısı arasında geçmişti…

Domaniç Dağları, Kütahya ile Bursa arasında uzanan yeşil bir settir. Yamaçlarını örten kayın ve çam ormanları, yazın en sıcak günlerinde bile insana serin bir nefes aldırır; derelerin sesi ormanın içinden eksik olmaz. Göçebe bir obanın sürülerini buraya çıkarması boşuna değildi elbette; su, gölge, otlak… Bir obanın ihtiyaç duyduğu her şey bu dağlarda hazırdı.

Domaniç’in bir de manevi bir bekçisi var: Hayme Ana. Ertuğrul Gazi’nin annesi olarak anılan bu kadının türbesi Domaniç’in bir köyündedir. Rivayete göre obayı en zor günlerinde bir arada tutan, onun sabrı ve bilgeliği olmuştu… Bir devletin kuruluş hikâyesinde bir annenin adının anılması, aslında ne kadar da yerindedir.

Söğüt’ün kışı, Domaniç’in yazı; birinde ocak tüter, öbüründe sürüler otlar… Belki de büyük hikâyeler hep böyle başlar: bir kışlakla bir yaylak arasında gidip gelen sabırlı adımlarla.

Bu kadraj; Domaniç Dağları’nın ormanlarla örtülü sırtlarını, derin vadilerini ve yaylalara tırmanan yamaçlarını gümüşün üzerinde yükseltiyor. Bir obanın ilk yazları, bir annenin sabrı ve kayın ormanlarının serinliği; hepsi aynı kıvrımlarda…