Aydos Ormanı Yüzüğü

İstanbul’un en yüksek yeri neresidir diye sorsanız, pek çok kişi Çamlıca der. Oysa şehrin asıl çatısı, Anadolu yakasında, ormanların içinde sessizce yükselen Aydos Tepesi’dir; tam 537 metre. Çamlıca manzarasıyla meşhur olmuş, Aydos ise yüksekliğini kimseye söylemeden, alçakgönüllülükle ormanının içinde saklamış… Hangisinin daha bilge olduğuna siz karar verin.

Tepenin bir de efsanesi vardır. Rivayete göre Orhan Gazi zamanında tepedeki Bizans kalesi Türk akıncılarına bir türlü teslim olmuyordu. Kalenin tekfurunun kızı ise rüyasında gördüğü bir Türk komutanına, Abdurrahman Gazi’ye gönlünü kaptırmıştı. Anlatılana göre kız, sevdiğine kaleye girmenin yolunu gösteren bir mektup gönderir ve kale böylece fethedilir… Aşk mı, ihanet mi? Efsaneler bu soruya pek cevap vermez; sadece anlatır.

Bugün kalenin yerinde birkaç sur kalıntısı, tepenin çevresinde ise geniş bir orman uzanır. Şehrin milyonlarca insanı eteklerinde yaşarken Aydos’un ağaçları, kuşları ve patikaları hâlâ kendi sessiz dünyalarında yaşar. Tepeye çıkanlar bir yanda Marmara’yı ve Adalar’ı, öbür yanda uçsuz bucaksız bir yeşilliği görür…

Aydos’un ormanında yürürken şehrin hemen yanı başında olduğunuzu unutmak işten bile değildir. Ağaçların arasından geçen patikalar kimi zaman bir dereye iner, kimi zaman bir sırtın üzerinden Marmara’ya açılır… Sabahın erken saatlerinde sisin ağaçların arasından yavaş yavaş çekildiğini görenler, tepenin efsanesindeki tekfur kızının neden bir rüyaya inandığını da belki anlar. Aydos, ne de olsa, rüya görmeye pek elverişli bir yer.

Bu kadraj, Aydos Tepesi’ni, çevresindeki ormanlık sırtları ve eteklerine inen vadileri gümüşe taşıyor. Çamlıca’nın gölgesinde kalmış bir zirve belki; ama İstanbul’un çatısı yine de burası…