Olympos & Çıralı Yüzüğü

Homeros, İlyada’da Khimaira’yı insan soyundan değil tanrı soyundan gelen bir yaratık olarak anlatır: önü aslan, ardı yılan, ortası keçi; ağzından korkunç bir ateş solur… Peki böyle bir canavar gerçekten yaşamış olsaydı, nefesinin izini bugün nerede arardık?

Belki de Çıralı’nın üstündeki yamaçta. Efsaneye göre Likya kralının buyruğuyla yola çıkan Bellerophon, kanatlı atı Pegasus’un sırtından Khimaira’yı öldürür; bu kıyıda anlatılana göre canavar toprağın altına gömülür, ama nefesi hiç sönmez… Bugün Yanartaş dediğimiz yamaçta kayaların arasından sızan gaz, binlerce yıldır kendiliğinden yanar. Gece karanlığında tırmananlar, taşların arasında titreşen o küçük alevlerle karşılaşınca efsanenin neden doğduğunu hemen anlar; bu alevlerin eski denizcilere uzaktan yol gösterdiği de anlatılır.

Aşağıda, derenin denize kavuştuğu yerde, antik Olympos’un kalıntıları defne ve zakkumların arasına gizlenmiştir. Likya Birliği’nin üç oy hakkına sahip altı büyük şehrinden biriydi Olympos; korsanlara sığınak olduğu günleri de yaşamış, Roma’nın gazabından da payını almıştı. Bugün lahitlerin, tapınak kapısının ve dere kıyısındaki duvarların arasında dolaşırken insan, bir şehrin ormana nasıl teslim olduğunu gözleriyle görür…

Çıralı’nın uzun kumsalı ise yaz gecelerinde başka misafirler ağırlar: iri deniz kaplumbağaları sessizce karaya çıkar, yumurtalarını kuma bırakıp yeniden denize döner. Canavarların, kahramanların ve kaplumbağaların aynı kıyıyı paylaşması, bu topraklarda şaşılacak bir şey değildir.

Khimaira’nın nefesi hâlâ yanıyor… Bu kadraj; alevlerin titreştiği yamacı, Olympos’un saklandığı dere vadisini ve Çıralı kıyısını gümüşün üzerinde yükseltiyor.