Tahtalı & Beydağları Yüzüğü

Antik dünyada Olympos adı, bugün her şehirde bir “Tepebaşı” semti bulunması gibi, pek çok dağa verilmiş bir addı. Yalnız Anadolu’da en az iki Olympos vardı: biri bugün Uludağ dediğimiz Mysia Olympos’u, öbürü de Likya kıyısında denizden göğe dikilen bu dağ… Peki tanrıların evinin adını taşımak için bir dağın neye sahip olması gerekirdi? Belki de yalnızca şuna: aşağıda yaşayanlar başlarını kaldırdıklarında, zirvesinin gökle karıştığı yeri görebilmeliydiler.

Tahtalı Dağı, Beydağları’nın denize en yakın omzudur. Kumsaldan başını kaldıran biri, iki bin üç yüz altmış beş metrelik zirveyi neredeyse ayaklarının dibinden yükseliyormuş gibi görür; baharda denizde yüzerken tepesinde hâlâ kar parlayan bir dağ, dünyada pek az kıyıya nasip olmuş bir manzaradır. Eteğindeki antik Olympos kenti de adını bu dağdan almıştı; şehir, dağın gölgesinde, derenin denize kavuştuğu yerde asırlarca yaşadı…

Bugün dağın zirvesi Likya Yolu’nun en yüksek noktasıdır. Beycik köyünden çıkan yürüyüşçüler, denizden gelen tuzlu rüzgârla çam kokusunun birbirine karıştığı patikalarda saatlerce tırmanır; zirvede ise onları, dağın eteğinden kalkan teleferikle birkaç dakikada gelmiş, elinde sıcak içeceğiyle manzarayı seyreden başka yolcular karşılar. Aynı zirveye iki ayrı yoldan varan bu iki kalabalığın birbirine nasıl baktığını tam olarak bilemiyoruz; ama yürüyerek gelenlerin pek de hoşnut olmadığını tahmin etmek zor olmasa gerek…

Aşağıda deniz, yukarıda gök ve ikisinin arasında tek hamlede yükselen kireçtaşı yamaçlar… Tanrıların dağı olmak için gökle karışan bir zirve yeter demiştik; Tahtalı’nın zirvesi ise denizle gök arasında, ikisine de aynı yakınlıkta durur. Bu kadraj, kıyıdan zirveye uzanan o dik yükselişi ve Beydağları’nın sırtlarını gümüşe taşıyor…