Kalkan & Kaputaş Yüzüğü

Kıyı yolunda bir virajı dönerken, iki kayalık duvarın arasında, aşağıda birden turkuaz bir kumsal belirdiğini düşünün… Arabalar yavaşlar, yolcular susar, herkes aynı anda aynı yere bakar. Peki bir manzara, birbirini hiç tanımayan insanları bir anda nasıl aynı sessizlikte buluşturur?

O kumsalın adı Kaputaş’tır. Dağlardan inen bir kanyonun denize açıldığı ağızda, iki yanı sarp kayalarla çevrili küçük bir koydur; yoldan uzun bir merdivenle inilir. Suyunun serinliğinin dipten kaynayan tatlı su pınarlarından geldiği anlatılır; yazın en sıcak günlerinde bu serinliğe itiraz eden birine ise henüz rastlanmadı… Rengine gelince; onu anlatmaya çalışanların çoğu sonunda susup yalnızca fotoğraf göstermeyi tercih eder.

Kaputaş’ın batısında, beyaz evleri, begonvilleri ve dar merdivenli sokaklarıyla yamaca asılı Kalkan durur. Bu kasaba bir zamanlar Kalamaki adında bir Rum balıkçı köyüydü; 1923’teki mübadeleyle eski sakinleri denizin öbür yakasına gitti, ama evleri, sokakları ve limana inen taş merdivenleri kaldı. Bugün o evlerin pencerelerinden aynı koya, aynı akşam güneşine bakılıyor; yalnızca bakanlar değişti…

Yamacın yukarısında Bezirgan yaylası uzanır; Likya Yolu da kıyıdan ayrılıp oraya tırmanır. Denizden yaylaya, yayladan dağa… Bu kıyıda coğrafya, birkaç kilometreye birkaç mevsim sığdırır. Denizden yukarı kıvrılan patika, aynı zamanda sıcaktan serinliğe, kalabalıktan sessizliğe tırmanan bir yoldur; yukarıya varan, dönüp baktığında kıyının ne kadar küçüldüğüne şaşırır…

O virajda susan yolcular gibi… Bu kadraj; Kalkan’ın yamaca yaslanan koyunu, Kaputaş’ın kanyon ağzını ve aradaki sarp kıyıyı avuç içi kadar gümüşe sığdırıyor.