Düden Şelalesi & Lara Kolyesi

“Taştın yine deli gönül, / Sular gibi çağlar mısın?” diye sorar Yunus Emre. Peki bir ırmak da gönül gibi taşabilir, çağlayabilir ve sonra birden ortadan kaybolabilir mi? Düden’in hikâyesi tam olarak budur…

Toroslar’dan inen su, yolunun bir yerinde toprağın içine dalar. Türkçede “düden” sözcüğü zaten suyun yeryüzünden çekilip kaybolduğu o kireçtaşı ağızlarının adıdır; yani ırmak, adını kendi kayboluşundan almıştır. Bir süre yerin altında, karanlıkta yol alan su, sonra yeniden gün yüzüne çıkar ve Antalya’nın traverten düzlüğü boyunca, bahçelerin ve evlerin arasından denize doğru akmaya başlar…

Ve bu yolculuğun sonu, dünyada pek az ırmağa nasip olmuş bir finaldir. Aşağı Düden Şelalesi, kırk metreye yakın yükseklikteki falezin kenarından doğrudan Akdeniz’e dökülür. Tatlı su ile tuzlu su köpükler içinde birbirine karışır; tekneler şelalenin önüne kadar sokulur, martılar o beyaz perdenin içinden geçip gider… Denize kavuşmak için bu kadar acele eden bir ırmağa pek rastlanmaz; ama yerin altında bunca yol yürüdükten sonra, onu suçlamak da pek adil olmasa gerek.

Şelalenin doğusunda falezler yavaş yavaş alçalır ve kıyı, Lara’nın uzun kumsalına dönüşür. Bir yanda şehrin uğultusu, öbür yanda ufka kadar uzanan mavilik; arada ise suyun, taşın ve güneşin asırlardır süren sessiz sohbeti…

Taştın yine deli gönül… Falezin denize kesildiği o çizgi, Düden’in aktığı düzlük ve Lara kıyısı şimdi gümüşün üzerinde yükseliyor; yerin altında kaybolup yeniden doğan bir suyun izi, avuç içi kadar bir yere sığmış…