Kekova & Simena Yüzüğü

Kaleköy’ün kıyısında, dalgaların her gün ayaklarını yıkadığı bir Likya lahdi vardır. Yarısı denizde, yarısı karada; ne tam bu dünyada ne de öbüründe… Peki bir mezar, bir sokak, koca bir şehir nasıl olur da yavaş yavaş denize yürür?

Cevap, bu kıyıları asırlar boyunca sarsan depremlerde saklıdır. Kekova Adası’nın kıyısındaki yerleşimin bir kısmı, yer sarsıldıkça suyun altına çekildi; bugün teknelerin süzüldüğü o berrak suyun altında merdivenler, duvar temelleri, rıhtım kalıntıları seçilir. Batık şehri korumak için bu sularda yüzmek yasaktır; yani bu şehre yalnızca bakılır, dokunulmaz… Suyun altındaki basamaklardan bir zamanlar kimlerin inip çıktığını düşünmek ise tamamen size kalmış.

Karşı kıyıda, Kaleköy’ün tepesinde, antik Simena’dan geriye kalan kale durur. Kalenin içinde kayaya oyulmuş, Likya’nın en küçüklerinden sayılan bir tiyatro vardır; birkaç sıra basamaktan ibaret bu tiyatroda oturup aşağıdaki koya baktığınızda, asıl oyunun sahnede değil denizde oynandığını anlarsınız. Köye bugün bile çoğunlukla denizden gelinir; kara yolunun uğramadığı bu köyde zaman, teknelerin hızıyla akar…

Batıda ise Üçağız’ın kapalı koyu uzanır. Antik adı Teimiussa olan köyün kıyısı lahitlerle doludur; balıkçı teknelerinin demir attığı sakin suya, iki bin yıllık mezarların gölgesi düşer. Kıyıdan kıyıya süzülen tekneler bu sessiz mezarların önünden geçerken sanki motorlarını kısar; burada gürültü, pek de yakışık almaz…

Yarısı denizde, yarısı karada duran o lahit gibi, Kekova da iki dünya arasında yaşar… Bu kadraj; Üçağız’ın koyunu, Kaleköy’ün kale tepesini ve karşıdaki adanın uzun sırtını gümüşe taşıyor.