Ölüdeniz & Babadağ Yüzüğü

Bir denize neden “ölü” denir? Dalgası olmadığı için mi, sesi çıkmadığı için mi, yoksa fırtına koptuğunda bile kıpırdamadan durduğu için mi? Ölüdeniz’in cevabı üçü birden… Açık denizde rüzgâr ne kadar sert eserse essin, dar bir ağızla denize bağlanan bu lagün kendi içinde sükûnetini korur. Bu kadar güzel bir suya “ölü” demek biraz haksızlık gibi görünse de, adı koyanların bu sükûnetten ne kadar etkilendiği ortada.

Lagünün hemen arkasında ise 1.969 metrelik Babadağ yükselir. Denizden iki bin metreye yakın bir yüksekliğe bu kadar kısa mesafede tırmanan bir dağa her kıyıda rastlanmaz. Belki de bu yüzden Babadağ, insanların kanat takıp uçmayı denediği bir yere dönüştü: bugün zirveden atlayan yamaç paraşütçüleri rengârenk kanatlarıyla lagünün üzerinde süzülerek kıyıya iner. Yukarıdan bakıldığında lagün, denizin kıyıya bıraktığı turkuaz bir damla gibidir. İkaros’un güneşe fazla yaklaştığı için düştüğünü hatırlarsınız; burada ise insanlar güneşe biraz yaklaşıp sonra usulca denize doğru süzülüyor…

Babadağ’ın eteğindeki Ovacık, aynı zamanda Likya Yolu’nun başladığı yerdir. Antik Likya şehirlerini birbirine bağlayan bu uzun yürüyüş yolunun ilk adımları, lagünü ayaklarınızın altına seren yamaçlardan geçer; yürüyüşçüler ilk gün, arkalarında bıraktıkları o turkuaz suyun hatırasıyla yola devam eder.

Lagüne motorlu teknelerle girilmez; tekneler koyda demirler, lagüne yüzerek girilir. Sanki Ölüdeniz, kendisine yakışan sükûneti korumak için ziyaretçilerinden de biraz sessizlik istemektedir… Kıyıdaki çamlar ise bu sessizliği yeşil bir çerçeveyle sarar.

Lagünün kıyısından 1.969 metreye tırmanan Babadağ’ın yamaçları şimdi gümüşün üzerinde yükseliyor. Denizin sustuğu, dağın göğe uzandığı bu yer, avucunuzda da aynı sükûnetle duruyor…