Marmaris Yüzüğü

Bir şehrin adının bir padişahın öfkesinden doğduğunu düşünebilir misiniz? Marmaris için anlatılan en meşhur hikâye tam olarak budur… Rivayete göre 1522’de Rodos seferinden dönen Kanuni Sultan Süleyman, bu körfezdeki kaleyi beğenmemiş ve öfkeyle “Mimar as!” diye buyurmuştu. Zamanla dilden dile dolaşan bu emir, körfezin adına dönüştü. Hikâyenin doğru olup olmadığını bilmiyoruz; ama doğruysa, o mimarın adını ölümsüz kılan bu şöhretten pek de memnun kalmadığını tahmin edebiliriz…

Kalenin kendisi ise gerçekten de o seferle ilgilidir: Kanuni, Rodos’a yapılacak büyük sefer öncesinde bu korunaklı körfezdeki kaleyi yeniden yaptırmıştı. Çünkü Marmaris, dört bir yanı dağlarla çevrili, fırtınaların giremediği bir liman sunuyordu; donanmalar asırlar boyunca bu sularda toplandı, bekledi, sonra yola çıktı. Antik çağda Physkos adıyla bilinen bu kıyı, Rodos’un karşısındaki en önemli limanlardan biriydi…

Körfezi çevreleyen çam ormanları ise Marmaris’in asıl imzasıdır. Dağların yamaçlarından denize kadar inen kızılçamlar, körfezin mavisini yeşil bir çerçeveyle sarar; sabah sisi dağılırken körfez bir göl kadar sakin görünür. Kızılçamların gölgesinde dinlenen tekneler, körfezin öbür ucundan bakıldığında ormana demirlemiş gibidir. Bu ormanlardaki kovanlardan süzülen çam balı da buranın en tatlı hatırasıdır.

Bugün Marmaris’in iskelesinden kalkan tekneler, bir zamanlar donanmaların yaptığı gibi yine koydan koya açılıyor. Mavi Yolculuk’un rotasında, Fethiye’ye doğru açılmadan önceki bu büyük liman hem bir sığınak hem de bir başlangıçtır…

Çam ormanlarıyla çevrili körfez, kalenin durduğu burun ve körfezi saran dağlar şimdi gümüşe işleniyor. Mimar asıldı mı bilinmez; ama kalesi de körfezi de hâlâ yerinde…