Saklıkent Kanyonu Yüzüğü

Saklamak… Bir şeyi saklarsınız ki kaybolmasın, kimse görmesin, ya da ancak onu gerçekten arayan bulsun. Saklıkent’e adını veren de belki bu üçüncüsüdür. Akdağlar’ın eteklerinde dağın içine doğru kilometrelerce uzanan bu kanyon, uzun zaman yalnızca bölgenin insanlarının bildiği bir sır gibiydi…

Kanyonun hikâyesi suyun sabrıyla yazılmıştır. Akdağlar’ın karlarından beslenen sular, binlerce yıl boyunca kireçtaşını oyarak dağın içine 18 kilometre uzanan dar ve derin bir yarık açtı. Bazı yerlerde duvarlar öylesine yaklaşır ki başınızı kaldırdığınızda gökyüzü yalnızca ince bir şerit olarak görünür; yazın en sıcak günlerinde bile güneş dibe ulaşmakta zorlanır. Suyun taşa karşı kazandığı bu sessiz zafere bakınca insan sabrın gücünü bir kez daha anlıyor…

Kanyona girenleri ilk karşılayan şey suyun soğukluğudur. Dağın içinden gelen bu buz gibi su, temmuzun en kızgın gününde bile ayakları uyuşturur; kimse onu duymadan geçemez: önce bir çığlık, sonra kahkahalar… Kanyonun duvarları ise bu seslerin hepsini alır, çoğaltır ve uzaklara taşır. Girişte, suyun üstüne kurulmuş sekilerde oturup gözleme yiyenler ise bu serinliği uzaktan izlemeyi tercih eder; doğrusu, onları pek de suçlayamayız.

Kanyondan çıkan sular, antik Ksanthos’un nehri Eşen Çayı’na kavuşur ve Likya’nın bereketli ovasına doğru akar. Yani bu dar yarıktan geçen her damla, kadim bir uygarlığın topraklarını sulamaya gider. Saklıkent’in sırrı belki de budur: saklanan şey, aslında cömertçe paylaşılır…

Akdağlar’ın içine giren dar ve derin kanyon, onu çevreleyen dik sırtlarla birlikte şimdi bir avuç gümüşe sığıyor. Ancak gerçekten arayanların bulduğu bir sır, bu kez hiç saklanmadan yanınızda…