Göcek & 12 Adalar Yüzüğü

Bir ressamın bir kayaya balık çizdiğini düşünün; bir tuvale değil, bir kâğıda değil, doğrudan denizin kıyısındaki bir kayaya… Bedri Rahmi Eyüboğlu 1974’te Göcek’in koylarından birinde, Taşyaka’da tam olarak bunu yaptı. Rengârenk, kıvrımlı bir balık; sanki denizden çıkıp güneşlenmek için kayaya uzanmış gibi… Aradan onca yıl geçti; balık hâlâ orada, renkleri biraz solmuş ama neşesinden hiçbir şey kaybetmeden yüzmeye devam ediyor.

Bedri Rahmi’nin fırçasını neden buraya getirdiğini anlamak için Göcek’in koylarına bir kez bakmak yeter. Körfezin içine serpiştirilmiş adalar, çamlarla örtülü yamaçlar ve rüzgârın bile yavaşladığı sakin sular… Çamların kokusu, rüzgârla birlikte teknelerin güvertesine kadar ulaşır. Yelkencilerin bu kıyıyı en güvenli sığınaklardan biri saymaları boşuna değildir; fırtına ne kadar sert olursa olsun, adaların arasında mutlaka sığınacak bir koy bulunur.

Adaların adları da kendi hikâyelerini anlatır: kıyısında eski yapı kalıntılarıyla Tersane Adası, sığ ve berrak sularıyla Yassıca adaları, ormanla örtülü sırtlarıyla Domuz Adası… Körfezin bir köşesinde suyun içine gömülmüş antik kalıntılar ise halk arasında Kleopatra Hamamı diye bilinir. Kleopatra’nın gerçekten burada yıkanıp yıkanmadığını kimse kesin olarak bilmiyor; ama bu kıyıda dolaşan her efsanenin bir şekilde ona çıkması da ayrıca ilginç…

Bugün Göcek limanından her sabah yelkenler açılır, akşam her tekne kendine bir koy bulur. Bedri Rahmi’nin balığı ise bu gidiş gelişleri sessizce izler; belki de o balık, Göcek’in asıl bekçisidir.

Göcek limanı ve önündeki adalar, onları çevreleyen yamaçlarla birlikte şimdi gümüşe dökülüyor. Bir ressamın kayaya bıraktığı balık gibi, bu kıyının şekli de artık kalıcı…