Malazgirt Yüzüğü

26 Ağustos 1071 sabahı, bir Cuma günü, Sultan Alp Arslan’ın beyazlar giyindiği anlatılır. “Şehit düşersem bu giysi kefenim olsun” dediği rivayet edilir… Peki bir hükümdar, bütün bir imparatorluğun ordusunun karşısına neden kefenini giyerek çıkar? Cevabı, Murat Nehri’nin kıyısındaki bu geniş ovada saklı.

Karşısında Bizans İmparatoru Romanos Diogenes ve onun kalabalık ordusu vardı. Gün bittiğinde bu ordu dağılmış, imparator esir düşmüştü. Kaynakların aktardığına göre Alp Arslan, esir imparatora “Ben senin elime düşseydim ne yapardın?” diye sorar. Romanos dürüstçe, belki de onu öldüreceğini söyler. Sultan’ın cevabı ise tarihe geçer: onu bağışlar ve serbest bırakır. Bir imparatorun bir sultanın karşısına esir olarak getirilmesi tarihte pek sık görülen bir sahne değildi; ama bu sahneyi asıl unutulmaz kılan, galibin gösterdiği o cömertlikti.

Ve bu ovada açılan kapıdan Anadolu’nun kaderi geçti. Malazgirt’in kalesi, surları, Murat’ın kıvrımları; hepsi o sabahın tanıklarıdır. Tarih kitaplarında bir savaş olarak okuduğumuz o gün, burada yaşayanlar için yalnızca bir sabah, bir ova, bir nehirdi; sonra dünyanın haritası değişti… Bir ovanın bu kadar büyük bir kapıya dönüşmesi, şüphesiz tarihin en sade mucizelerinden biri.

Surlar bugün yorgun, ova sakin; Murat ise hiçbir şey olmamış gibi akmaya devam ediyor. Güneydoğu ufkunda Süphan’ın beyaz başı bu ovaya asırlardır aynı gölgeyi düşürür. Kadraj, kalenin surlarını ve Murat’ın ovasını gümüşün üzerinde buluşturuyor. Beyazlar giyinmiş bir sultanın hikâyesi, şimdi sessiz bir gümüş parıltısında…