Hamurpet Gölleri Yüzüğü

“Göz gönlün aynasıdır” derler. Peki dağların da gözleri olsa, onlar neyi yansıtırdı? Varto’nun yaylalarında, iki bin metreyi aşan yükseklikte volkanik tepelerin arasına gizlenmiş küçük göllere bakınca insan böyle bir soruya kapılır. Hamurpet Gölleri, dağın bir zamanlar ateş püskürttüğü ağızlarda zamanla biriken sulardan doğmuştur; sanki ateşin söndüğü yerde dağ gözlerini açmış gibi…

Bu göller haritada birer küçük mavi noktadır, adları da pek bilinmez. Oraya çıkan birini hayal edin: rüzgârın sesi, otlayan sürüler, göl kıyısında kuş sesleri ve bunların dışında neredeyse hiçbir şey… Bir göle yalnızca onu görmek için tırmanmak, bugünün telaşlı dünyasında pek alışık olmadığımız bir sabır ister; ama karşılığını da cömertçe verir.

Varto’nun yaylaları yaz aylarında sürülerin, çobanların, obaların yurdudur. Kar kalkınca yamaçlar yeşerir, göllerin çevresi çiçeklenir; kısa ama cömert bir yaz başlar. Bu kısa yazın ardından dağ yeniden karın altına, uzun bir uykuya çekilir… Kim bilir, belki de bu göllerin asıl güzelliği, yılın büyük bölümünde kimsenin onları görmemesindedir. Kışın göllerin yüzü buz tutar, çevre sessiz bir beyazlığa gömülür; yaz gelince buz çözülür ve dağ yeniden gözlerini açar.

Kadraj, krater göllerini ve onları kucaklayan volkanik sırtları alıyor. Dağın gözleri şimdi gümüşün üzerinde: ateşin bıraktığı çukurlar, suyun sakinliğiyle dolmuş… Ve eğer göz gönlün aynasıysa, bu dağın gönlü de gümüş kadar duru olsa gerek.