Köyceğiz Gölü Yüzüğü

Ağaçlar ağlar mı? Köyceğiz Gölü’nün kıyısındaki ormanlara bakarsanız bu soruya “evet” demek hiç de zor değil… Çünkü burada, neredeyse yalnızca Anadolu’nun güneybatısında yetişen sığla ağaçları yaşar; gövdeleri çizildiğinde koyu, kokulu bir reçine damla damla akar. Halk bu reçineye günlük der; yakıldığında yayılan kokusu asırlardır tütsülerde, merhemlerde, ilaçlarda kullanılır.

Rivayete göre bu kıymetli reçine antik çağda gemilerle uzak ülkelere, hatta Mısır’a kadar gönderilirdi. Doğruluğundan emin olamasak da şurası kesin: Köyceğiz’in sığla ormanları, bu ağacın dünyada kalan en büyük topluluklarındandır ve bugün koruma altındadır. Yani gölün kıyısında yürürken, dünyada başka hiçbir yerde bu kadar bol bulunmayan bir ormanın içinden geçersiniz…

Göl ise tatlı ile tuzlunun buluştuğu bir sınırdır. Dağlardan inen dereler göle akar, göl de kıvrım kıvrım sazlıkların arasından geçen Dalyan kanalıyla denize bağlanır; balıklar bu yolu mevsim mevsim gidip gelir. Kanalın ağzına kurulan dalyanlar, yani o eski balık tuzakları, bölgenin en bilinen kasabasına da adını vermiştir. Kıyıdaki Sultaniye’de ise yerin altından sıcak, şifalı sular kaynar; kaplıcanın çamuruna bulanıp güneşte kurumayı bekleyen insanları görmek, buranın en eğlenceli manzaralarından biridir.

Sabahın erken saatlerinde gölün üzerindeki sis dağılırken sığlaların arasından yükselen kuş sesleri tek musikidir. Kıyıdaki sazlıklarda balıkçıllar bekler, suyun üzerinde karabataklar dalıp çıkar. Suyun aynasında dağlar, ormanlar ve gökyüzü bir kez daha, ters çevrilmiş olarak görünür…

Sığla ormanlarıyla çevrili göl, Sultaniye’nin kıyısı ve Dalyan kanalına açılan ağzı saran tepeler şimdi gümüşün üzerinde yükseliyor. Ağaçların ağladığı bir yerin hatırası; bu kez ağlamayan, sessizce parlayan bir gümüşte…