Halfeti Yüzüğü

Bir gülün siyah olabileceğini hiç düşündünüz mü? Halfeti’de açan karagül aslında koyu kırmızı yapraklarla doğar; ama yaz güneşinde öyle derin bir renge bürünür ki uzaktan bakan onu siyah sanır. Anlatılana göre bu gülü Halfeti’nin toprağından başka bir yere götürürseniz rengini yitirir… Sanki bu çiçek, kendi memleketinden başka yerde yas tutmayı reddeder.

Halfeti, Fırat’ın kıyısına kurulmuş, kayalık yamaçlara yaslanmış eski bir kasabadır. Asırlarca nehrin getirdiği bereketle yaşamış; taş evleri, dar sokakları, kıyıya inen merdivenleriyle sessiz bir hayat sürmüştü. Fakat 2000 yılında Birecik Barajı’nın gölü yükselince kasabanın bir kısmı suların altında kaldı; ahali yeni yerleşime taşındı, eski evlerin bir kısmı ise suyun kıyısında yarı batık kaldı…

Bugün tekneyle ilerlerken en çok dikkati çeken, yakınlardaki Savaşan köyünün sudan yükselen cami minaresidir. Minarenin gövdesi suyun içinde, şerefesi gökyüzüne doğru; sanki köy, suyun altından hâlâ ezan okumaya çalışıyor… İnsan bu manzaraya bakarken bir hüzün duyar, ama aynı zamanda tuhaf bir güzellik de; çünkü Halfeti, kaybettiği şeyleri bile güzel göstermeyi bilen bir yerdir.

Fırat’ın burada durgun ve yeşil bir yüzü vardır. Kayalıklara çarpan küçük dalgalar, yukarıdan süzülen kuşlar, uzakta bir teknenin motor sesi… Bir zamanlar gürül gürül akan nehir, bu kıvrımlarda yavaşlamış, derinleşmiş, düşünceli bir göle dönüşmüştür. Kasabaya gelenlerin çoğu kıyıdaki çay bahçelerinde oturup suyun rengini seyretmekle yetinir; ki bu da hiç haksız bir tercih sayılmaz.

Fırat’ın kayalık kıyıları ve suyun kucakladığı kasaba bu kadrajda gümüşün üzerinde yükseliyor. Tıpkı karagül gibi; memleketinin rengini hiç yitirmeden…