Termal Yüzüğü

Bir vadide asırlarca aynı sıcaklıkla akan bir su düşünün. İmparatorlar gelip geçmiş, saraylar yıkılmış, diller değişmiş; ama su, hiç bıkmadan, aynı yerden, aynı sıcaklıkla akmaya devam etmiş… Yalova’nın ormanlık vadisindeki Termal, işte böyle bir sabrın adıdır. Peki bu sabrın sırrı nedir? Belki de toprağın derinlerinden gelen her şey gibi, acele etmemesi… Buhar, sabahın serinliğinde vadinin ağaçları arasında ince bir sis gibi yayılır; sanki toprak, derin bir nefes alıp veriyordur.

Romalılar bu şifalı suları çok erken keşfetti; Bizans döneminde Pythia adıyla anılan kaplıcalar, imparatorların ve saray halkının uğrak yeri oldu. Bizans tarihçisi Prokopios, İmparator Justinianus’un burada yaptırdığı hamamdan, saraydan söz eder… Gerçi imparatorların kaplıcaya gelirken yanlarında getirdikleri kalabalık düşünülürse, bu sakin vadinin o günlerde pek de sakin olmadığını tahmin etmek zor değil. Nitekim kaynaklara göre İmparatoriçe Theodora 528 yılında buraya dört bin kişilik bir maiyetle gelmişti; bir kaplıca ziyareti için pek de mütevazı bir kalabalık sayılmaz…

Asırlar sonra, Cumhuriyet’in ilk yıllarında Termal yeniden gözde oldu. Atatürk bu vadiyi çok sever, zaman zaman burada dinlenirdi; onun için yaptırılan köşk bugün hâlâ ağaçların arasında durur… Hamamların taş kubbeleri, buharın içinden süzülen ışık, dışarıda yaşlı ağaçların gölgesi ve derenin sesi; Termal’de zaman, buhar gibi yavaş yavaş dağılır. Kaplıcalar bugün de şifa arayanların uğrak yeridir.

Bu kadraj kaplıcaların saklandığı ormanlık vadiyi ve onu çevreleyen sırtları gümüşe taşıyor. Roma’dan bugüne akan o sıcak su, bir avuç gümüşte de aynı sabırla dinlenecek; toprağın derinlerinden gelen o sıcaklığı hiç kaybetmeden…