Çınarcık & Erikli Yaylası Yüzüğü

Denizin kıyısından dağın yaylasına, bir yamacı tırmanarak ne kadar zamanda varılır? Çınarcık’ta bu sorunun cevabı dakikalarla değil, manzarayla ölçülür… Aşağıda Marmara’nın durgun mavisi, sahil boyunca uzanan evler; yukarıda ise sık ormanların arasından yükselen bir yayla, Erikli. Bu yamaçta denizle orman arasındaki sınır öylesine incedir ki, sahilde yürürken başınızı kaldırdığınızda ormanın yeşili neredeyse omzunuza değer.

Adını kıyısındaki çınarlardan aldığı söylenen Çınarcık, Marmara’nın güney kıyısında, karşısında Adalar’ın silüetini seyreden bir sahil kasabasıdır. Yazın kalabalıklaşır, iskelesi vapurdan inenlerle dolar; kışın ise balıkçıların ve eski sakinlerin sakin kasabasına döner… Akşamları karşı kıyının ışıkları yandığında, deniz iki kıyı arasında sessiz bir mektup gibi uzanır. Sahil boyunca yürüyenler, bir yanda denizin, öbür yanda yamaçtan inen ormanın serinliğini aynı anda duyar.

Yamaçtan yukarı tırmandıkça hava serinler, ağaçlar sıklaşır; kestaneler, kayınlar, meşeler… Erikli Yaylası’na vardığınızda derenin sesi ve serin gölgeler sizi karşılar; yaylanın yakınında suyun kayalardan döküldüğü şelaleler, bu yeşil yamacın en sevilen köşelerindendir. Yayla ile deniz arasındaki bu kısa mesafe, belki de Yalova’nın en güzel sırrıdır: Aynı gün içinde hem denize girip hem de dağ havası solumak… Pek az kıyı insana bu kadar cömert davranır. Kestane zamanı ise yamaçlar ayrı bir telaşa bürünür; dallardan düşen dikenli kabuklar patikaları kaplar, sonbaharın kokusu ormanın içinden denize kadar iner.

Marmara kıyısından Erikli Yaylası’na tırmanan bu yeşil yamaç, şimdi gümüşün üzerinde yükseliyor. Bir yanda deniz, bir yanda yayla; arada çınarların, kestanelerin gölgesi… Denizle dağın barıştığı yer, avuç içi kadar gümüşe sığıyor.