Şile Yüzüğü

Bir kasabanın adı bir kumaşa nasıl dönüşür? Şile’ye gelip de çarşısında asılı duran o ince, buruşuk, hafif pamuklu kumaşları görmeyen pek azdır. Şile bezi… Yazın serinletmesiyle bilinen bu kumaş, kuşaktan kuşağa kasabanın tezgâhlarında dokunur ve kasabanın adını gittiği her yere taşır. Yani Şile’yi hiç görmemiş biri bile, belki de üzerinde bir parça Şile taşıyordur…

Kasabanın asıl simgesi ise Karadeniz’e bakan yamaçta yükselen fenerdir. 1859’da yakılan Şile Feneri, Türkiye’nin en büyük fenerlerinden biri olarak bir buçuk asrı aşkın süredir Karadeniz’in karanlık gecelerinde gemilere yol gösterir. Fenerin ışığı, kıyının hemen açığındaki küçük adanın üzerindeki kale kalıntılarının üzerinden dolaşır; rivayete göre Cenevizlilerden kalma bir kale…

Şile’nin kumsalları kasabanın iki yanına uzanır. Karadeniz’in dalgaları burada sert, suyu serin, rüzgârı hiç eksik olmaz… İstanbul’dan kaçmak isteyenlerin birkaç saatlik yolla kendini başka bir dünyada bulduğu bu kıyı, taş evleri, balıkçı barınağı ve dar sokaklarıyla hâlâ bir sahil kasabasının huzurunu saklar. Sabahları iskeleye yanaşan balıkçı teknelerinin getirdiği taze balığın kokusu da cabası…

Fenerin önünde duranlar, bir buçuk asırdır dönen o ışığın elektrik henüz yokken nasıl yakıldığını, bekçilerin gece boyunca uyumadan onu nasıl beklediğini hayal edebilir. Fırtınalı bir gecede Karadeniz’in ortasında yolunu kaybetmiş bir tayfa için o ışık, dünyanın en güzel manzarası olsa gerek… Belki de bu yüzden fenerler, insanın gönlünde bir yapıdan çok bir umut olarak yer eder.

Bu kadraj, fenerin durduğu yamacı, kale adasını ve Karadeniz’e bakan kumsalları gümüşe taşıyor. Şile bezi gibi hafif, fener ışığı gibi sabırlı… Kasabanın hikâyesi şimdi avuç içi kadar bir gümüşte.