Armutlu Yüzüğü

Bir yarımadanın ucunda insan ne arar? Kimisi denizin en berrak koyunu, kimisi dağın serin havasını, kimisi de toprağın derinlerinden kaynayan şifalı suyu… Armutlu, bu üçünü birden sunan nadir yerlerdendir; üstelik hiçbirini ötekine tercih etmeden, hepsini aynı cömertlikle. Denizden yaklaşırken önce dağların koyu yeşili görünür, sonra kıyıda beyaz bir çizgi gibi uzanan kasaba…

İzmit ve Gemlik körfezlerinin arasına uzanan Armutlu Yarımadası, dağlarıyla denize dik iner. Yarımadanın ucundaki kasaba asırlardır kaplıcalarıyla bilinir; toprağın altından yükselen sıcak su, havuzlarda buhar olup gökyüzüne karışır… Adının yöredeki armut ağaçlarından geldiği söylenir; doğrusu, bir kasabaya bu kadar tatlı bir isim veren bahçelerin bereketini hayal etmek hiç de zor değil. Kasabanın arkasında yükselen sırtlar sık ormanlarla örtülüdür; yamaçlarda zeytinlikler, dere yataklarında çınarlar, sırtlarda meşeler…

Kasabanın yakınındaki Fıstıklı koylarında ise çam ağaçları denize kadar iner; suyun dibindeki taşlar bile tek tek sayılır. Yaz sabahları bu koylarda deniz öylesine durgundur ki insan, suyun bir aynaya dönüştüğünü düşünür… Kışın ise yarımadanın dağları sisle örtülür, kaplıcaların buharı sise karışır; Armutlu, iki mevsimde iki ayrı yüzünü gösterir. Hangisi daha güzel, diye sorarsanız; cevap, sanırım, hangi mevsimde vardığınıza bağlı. Yarımadanın dik yamaçları kıyıya inen küçük vadilerle bölünür; her vadinin ağzında ayrı bir koy, her koyda ayrı bir sessizlik vardır.

Bu kadraj yarımadanın ucunu; kaplıca kasabasını, denize dik inen yamaçları ve Fıstıklı koylarını gümüşe işliyor. Deniz, dağ ve şifalı su; üçü de şimdi bir avuç gümüşte, bir arada… Bir yarımadanın ucunda, aradığını bulmanın hafifliğiyle.