Alanya Kalesi Yüzüğü

Bir kaleyi almak için savaşmak mı gerekir, yoksa bir düğün mü? Anlatılanlara göre Selçuklu Sultanı Alâeddin Keykubad, 1221’de denize uzanan bu dev kayanın önüne geldiğinde, kuşatmanın ardından Kalonoros’un hâkimi Kir Vart kaleyi teslim etmiş ve kızını sultana vermişti… Tarih kitapları kuşatmayı, halk anlatıları ise düğünü hatırlar; hangisinin daha çok hatırlanmaya değer olduğuna ise siz karar verin.

Keykubad şehre kendi adını verdi: Alaiye. Ve Selçuklu’nun Akdeniz’e açılan kapısı olsun diye onu yeniden kurdu. 1226’da limanın kıyısına sekizgen gövdesiyle Kızıl Kule dikildi; ardından denizin içine oyulmuş gibi duran, beş gözlü tersane yapıldı. Kayanın tepesine doğru kıvrılarak tırmanan surlar ise kilometrelerce uzanır; iki yüz elli metrelik yarımadanın her kıvrımını bir yay gibi sarar…

Oysa kayanın hikâyesi Keykubad’dan çok daha eskidir. Antik çağda Korakesion adıyla bilinen bu kale, Kilikyalı korsanların en sarp sığınaklarından biriydi; MÖ 67’de Roma komutanı Pompeius korsanlarla son hesaplaşmasını bu kıyılarda yaptı. Rivayete göre Antonius bu kıyıları Kleopatra’ya armağan etmişti; kayanın dibindeki kumsalın bugün hâlâ onun adıyla anılması belki de bu yüzdendir…

Kaleye tırmanıp surların üstünden baktığınızda bir yanda uzanan kumsallar, öbür yanda dimdik denize inen kayalar görürsünüz. Korsanların, sultanların ve kraliçelerin aynı manzaraya baktığını düşünmek, insanı biraz da tuhaf bir tevazuya iter…

Bu kadraj; denize uzanan o dev kayayı, yarımadanın iki yanındaki koyları ve arkada yükselen Toros eteklerini gümüşün üzerinde yükseltiyor. Savaşla mı, düğünle mi alındığını bilemeyiz; ama bir kez görenin gönlünü aldığı kesin…