Muş & Kurtik Dağı Yüzüğü

“Havada bulut yok, bu ne dumandır / Mahlede ölüm yok, bu ne figandır…” Yemen’e gidip de dönmeyen askerlerin ağıdı olan bu türkü, Muş yöresinde söylenir. Dinleyen herkesin boğazında bir düğüm bırakan o dizeler, bu ovanın insanlarının ayrılığı ne kadar derinden bildiğini anlatır. Peki bu kadar hüzün taşıyan bir ova, baharda neden bu kadar renkli açar?

Cevabı Muş lalesinde saklı. Her bahar karların çekilmesiyle birlikte ovanın yamaçları kısa bir süreliğine lalelerle renklenir; Muş’un kendine has lalesi, bu toprakların ağır kışına verdiği en zarif cevaptır. Bir ovanın ağıtlarını bu kadar kısa ömürlü ama bu kadar parlak bir çiçekle dengelemesi, insana hüzünle umudun hep yan yana yürüdüğünü hatırlatıyor…

Şehrin ardında Kurtik Dağı yükselir; ovanın içinden ise Murat Nehri, Fırat’a kavuşmak için sabırla akar. Muş ovası, bu nehrin ve dağların arasında uzanan geniş, bereketli bir düzlüktür. Yazın buğdayı, bahçeleri, suyuyla cömert; kışın ise kar, ovayı uçsuz bucaksız bir beyazlığa gömer… Bu ovada mevsimler, sanki birbirine hiç benzemek istemeyen kardeşler gibidir. Kurtik’in yamaçlarından inen rüzgâr yazın başakları dalgalandırır; bu dalgalanma, denizi hiç görmemiş bir ovanın kendi denizidir…

Bu kadraj, lale ovasının şehrini ve arkasındaki Kurtik Dağı’nı gümüşe taşıyor. Gümüşün üzerinde türkünün dumanı da baharın laleleri de görünmez belki; ama onları yeşerten ovanın ve onları seyreden dağın kıvrımları orada. Havada bulut yok; gümüşte ise yalnızca bu toprağın sabırlı yüzü…