Kırşehir & Cacabey Yüzüğü

“Türk diline kimesne bakmaz idi / Türklere hergiz gönül akmaz idi” der Âşık Paşa, on dördüncü yüzyılda yazdığı Garipnâme’de. Yani kimse Türkçeye bakmıyor, kimse Türklere gönül vermiyordu… Peki bu sitemi dile getiren şair, o dilin bir gün Anadolu’nun en güçlü seslerinden biri olacağını tahmin edebilir miydi? Belki de edebilirdi; çünkü yaşadığı şehir, Kırşehir, o sesin en güçlü yankılanacağı yerlerden biriydi.

Kırşehir, Ahi Evran’ın şehridir. Deri ustalarının piri sayılan Ahi Evran, esnafı ve zanaatkârları bir araya getiren Ahilik teşkilatının öncüsü oldu; ahlakın, dürüstlüğün, dayanışmanın dükkânlara taşındığı bu teşkilat, asırlar boyunca Anadolu’nun toplumsal hayatına yön verdi… Bir devletin yalnızca kılıçla değil, esnafın terazisiyle, ustanın çırağına verdiği öğütle de kurulabileceğini gösteren bir şehir.

Şehrin ortasında Cacabey Medresesi durur. 1272’de Caca Bey’in yaptırdığı bu yapı, gökbilim eğitimi verilen bir medrese olarak anılır; yıldızların hareketlerini izleyen, göğün sırlarını çözmeye çalışan âlimlerin buluşma yeri… Taş kapısından içeri girdiğinizde, bir zamanlar burada göğe bakan gözlerin heyecanını hissetmek mümkün. Ve Kırşehir’in bozkırından yükselen bir ses daha var: “bozkırın tezenesi” Neşet Ertaş, babası Muharrem Ertaş’ın yanında, bu şehrin toprağında yatıyor.

Âşık Paşa’nın sitemi belki de yerini bulmadı; çünkü Kırşehir, o dilin en güzel bozlaklarını söyleyen şehirlerden biri oldu… Bu kadraj, Ahi Evran’ın şehrini ve Kılıçözü Vadisi’nin kıvrımlarını gümüşe işliyor; bir sitemle başlayıp bir türküyle büyüyen bir şehrin hatırasına…