Muradiye Şelalesi Yüzüğü

Önüne kapkara bir taş basamak çıkan bir çay ne yapar? Durup bekler mi, geri mi döner, yoksa kendini boşluğa mı bırakır? Van’ın kuzeyindeki Muradiye Şelalesi’nde Bendimahi Çayı üçüncüsünü seçer: köpükler içinde döküldükten sonra hiçbir şey olmamış gibi yoluna devam eder. Peki bir nehir, bir engelden bu kadar zarafetle nasıl geçer? Şelalenin önünde durup o beyaz köpüğe bakan biri, suyun ne kadar kararlı olabileceğini bir kez daha anlar.

Şelalenin döküldüğü o koyu, sert bazalt, bu toprakların ateşli geçmişinden kalmadır. Çok eski zamanlarda çevredeki volkanlardan akan lavlar soğuyup katılaşmış, suyun önüne bir basamak gibi dizilmiştir. Su ise yüzyıllardır bu basamağı sabırla aşındırır; ateşin bıraktığı taşa suyun her gün biraz daha şekil vermesi, doğanın en ağır başlı sohbetlerinden biri olsa gerek…

Çayın adının Farsçada “balık bendi” anlamına geldiği söylenir. Gerçekten de her bahar, Van Gölü’nün sodalı sularında yaşayabilen tek balık olan inci kefali, yumurtlamak için tatlı sulara, bu çaya doğru akıntıya karşı yüzer. Binlerce gümüş pullu balığın aynı yöne, aynı inatla ilerlemesi… Su akıp yolunu bulurken balık da akıntıya karşı kendi yolunu bulur. Kışın şelalenin kenarları buz tuttuğunda bile su, buzun altından yolunu aramayı sürdürür…

Kadraj, Bendimahi’nin bazalt basamaktan döküldüğü yeri ve çayın açtığı vadiyi alıyor. Gümüşün üzerinde şelalenin sesi duyulmaz belki; ama suyun taşa bıraktığı her iz orada bir kabartma olarak duruyor. Ve gümüş de tıpkı su gibi yolunu bulup sahibine varıyor…