Hıdırnebi Yaylası Yüzüğü

Hızır’ın ab-ı hayatı içip ölümsüzlüğe kavuştuğu ve darda kalanın imdadına yetiştiği anlatılır. Baharın gelişini müjdeleyen Hıdrellez de onun İlyas’la buluştuğu güne dayanır; o gün dilekler dilenir, ateşlerin üstünden atlanır, gül ağaçlarının dibine muratlar bırakılır… Peki Hızır’ın adını taşıyan bir yayla neye benzer?

Akçaabat’ın yukarısında, 1.700 metre dolaylarında uzanan Hıdırnebi Yaylası, adını rivayete göre Hızır Nebi’den alır. Buraya çıkan yol, fındık bahçelerinin arasından başlar, ormanların içinden kıvrılarak yükselir ve bir anda geniş, yeşil bir sırta açılır. Ve orada, en beklenmedik anda, arkanızda bıraktığınız deniz yeniden görünür; Karadeniz, yaylanın kenarından uzanan mavi bir şerit gibi…

Karadeniz’in yaylalarında denizle dağı aynı anda görebileceğiniz yerler çok değildir; Hıdırnebi bunlardan biridir. Yazın yayla şenlikleri kurulur, kemençe çalınır, horon tepilir; ahşap evlerin önünde ocaklar tüter. Bazen de sis öylesine yoğun çöker ki denizin nerede bitip bulutların nerede başladığını kestirmek imkânsızlaşır; o zaman yayla, gökle denizin arasında asılı kalmış bir ada gibi olur…

Hızır’ın hikâyeleri hep yolculukla, yolda karşılaşılan beklenmedik bir yardımla ilgilidir. Belki de bu yüzden bu yaylanın adı yerindedir: şehrin sıcağında bunalan, nefes almak için yukarı çıkan herkesi serin bir rüzgârla karşılar. Tıpkı Hızır’ın hikâyelerindeki gibi, yardım en beklenmedik anda, bir dönemeçte, yüzünüze vuran ilk serinlikte gelir; yaylaya çıkan yolun her kıvrımında insan biraz daha hafiflediğini hisseder…

Bu kadraj Hıdırnebi’nin sırtını, ona tırmanan ormanlık yamaçları ve denize doğru alçalan tepeleri gümüşe taşıyor. Hızır darda kalana yetişirmiş; bu yayla da belki, aynı cömertlikle, şimdi avuç içinde bekliyor…