Sera Gölü Yüzüğü

Akçaabat denince aklınıza ilk ne gelir? Köfte, elbette… Bunu inkâr etmenin bir anlamı yok; fakat köftenin memleketinin hemen yukarısında, dar bir vadinin içinde, bir heyelanın âdeta kazara yaptığı bir gölün saklandığını biliyor muydunuz? Gelin, bu kez sofraya oturmadan önce biraz yukarı tırmanalım…

Hikâye, vadinin yamaçlarından birinin bir gün çözülmesiyle başlar. Toprak, kaya ve ağaçlar aşağı kayarak dere yatağının önünü kapattı; akacak yeri kalmayan su durdu, birikti ve vadinin kıvrımlarına yerleşen ince, uzun bir göl ortaya çıktı. Uzungöl’ün küçük kardeşi gibi… Yani Karadeniz’de heyelan yalnızca korkulan bir hadise değildir; bazen de geride bir ayna bırakır.

Göl, şehre bu kadar yakın olmasına rağmen, kıyısına inildiğinde şehrin gürültüsü birden kaybolur. Suya eğilen ağaçlar, kıyı boyunca uzanan yürüyüş yolları, sessizce yüzen ördekler… Yamaçlardan inen sis, bazı sabahlar gölün üstüne ince bir tül gibi serilir; güneş yükseldikçe tül kalkar, vadi yeniden yeşile boyanır. Köftenin tadına varmadan önce bu kıyıda biraz oturup suyu dinlemek, pek de kötü bir fikir olmasa gerek.

Aslına bakarsak bu göl, yıkımla güzelliğin aynı vadide nasıl yan yana durabildiğinin küçük bir örneğidir. Kayan yamaç çoktan ormana bürünmüş, yaranın yeri yeşille kapanmıştır; geriye yalnızca, gökyüzünü yansıtan dar ve sakin bir su kalmıştır… Belki de Karadeniz’in pek çok hikâyesi biraz böyledir: hırçın bir hadise, ardından sabırla gelen bir sükûnet.

Bu kadraj Sera Gölü’nün vadiye sıkışmış dar yatağını, çevresindeki yamaçları ve Akçaabat’a doğru inen sırtları gümüşe işliyor. Bir yamacın kaymasıyla doğan bir göl; şimdi gümüşün üzerinde, kıpırtısız bir sabırla duruyor…