Şarköy & Mürefte Yüzüğü

Homeros denizden bahsederken sık sık “şarap renkli deniz” der. Peki deniz neden şarap renginde olsun? Bu soru asırlardır pek çok okuru meraklandırmıştır. Cevabı bulmak isteyenler için belki de en uygun yer, bağların denize kadar indiği Şarköy ile Mürefte arasındaki bu kıyıdır; burada akşamüstü güneş alçalırken hem deniz hem de bağlar aynı koyu renge bürünür…

Bu topraklarda bağcılık antik çağlardan beri sürer. Ganos Dağı’nın güneye bakan yamaçlarında yetişen üzümler asırlar boyunca şaraba dönüştü; kıyıdaki atölyelerde yapılan amforalar bu şarabı uzak limanlara taşıdı. Mürefte’nin eski adı Myriophyton, yani “sayısız bitki”dir… Adın bu kadar yerinde konması, bu toprağın bereketinin daha ilk çağlarda fark edildiğini gösterir.

Bugün de Mürefte ile Şarköy arasında yol boyunca bağlar, şaraphaneler ve zeytinlikler birbirini izler. Bağ bozumu vakti gelince yamaçlarda sepetler dolar, köylerde telaş başlar. Bir yanda Marmara’nın maviliği, öbür yanda üzüm salkımlarının altında kıvrılan yamaçlar… Buranın insanı denizin de toprağın da bereketiyle yaşamayı çoktan öğrenmiştir.

Şarköy’ün kıyısında akşamüstü oturup denize bakanlar, Homeros’un o meşhur sıfatını belki de ilk kez gerçekten anlar. Güneş batıda ufka doğru alçalırken su önce altına, sonra bakıra, en sonunda da koyu bir mora döner… Ve o anda, bağlardan esen serin rüzgârla birlikte, bu kıyının asırlardır aynı rengi taşıdığını, aynı bereketi aynı sabırla dağıttığını hissedersiniz.

Şarköy ile Mürefte arasındaki kıyı, bağların denize doğru indiği yamaçlar ve ardındaki Ganos sırtları bu kadrajda gümüşe işleniyor. Şarap renkli deniz, üzüm renkli yamaçlar… Homeros bu kıyıyı görseydi, belki de sözünü değiştirmeye hiç gerek duymazdı.