Bolkar Dağları Yüzüğü

“İncecikten bir kar yağar / Tozar Elif Elif diye” der Karacaoğlan. Toros’un yamaçlarında obadan obaya göçen bu ozanın dizelerinde kar, hasret kadar yakıcı, sevda kadar ince yağar… Peki Toroslar’ın Çukurova’ya bakan en yüksek kütlesinde, Bolkar Dağları’nda kar nasıl yağar? Gelin, bir de oradan dinleyelim…

Bolkar’ın en yüksek noktası 3.524 metrelik Medetsiz zirvesidir. Adını kim koydu bilinmez; ama bir kış günü bu sırtlarda tipiye yakalanan birinin, medet umacak kimse bulamadığı o anı düşününce, ismin hakkını verdiğini itiraf etmek gerekir… Zirvenin eteğinde, eski buzulların oyduğu çanakta Karagöl yatar; yaz ortasında bile kıyılarında kar lekeleri pek eksik olmaz. Buzulların çekilirken geride bıraktığı bu göl, dağın en soğuk hatıralarını saklar sanki…

Bu dağlar yalnızca çobanları, yörükleri değil, tarihin büyük ordularını da tanıdı. Toroslar’ın bu kesimindeki Gülek Boğazı, asırlar boyunca Anadolu yaylasından Çukurova’ya inmenin kapısı oldu. Ksenophon’un anlattığı, Küçük Kyros’un peşinden yürüyen paralı askerler buradan geçti; yetmiş yıl kadar sonra da genç İskender, İssos’a giden yolda ordusunu aynı dar geçitten indirdi… Toroslar ise hepsine aynı sessizlikle baktı; kimine yol verdi, kimini karla, tipiyle, yorgunlukla sınadı.

Karacaoğlan’ın karı bugün de yağar Medetsiz’e; incecikten, sessizce, sırtları bembeyaz bir örtüyle kaplayarak… Bu kadraj zirveyi ve buzul göllerinin çanağını gümüşe taşıyor. Rüzgâr eser, dağ yerinde durur; kar ise yine tozar, Elif Elif diye…