Kartepe Yüzüğü

Kar, bir şehrin kaç kilometre ötesinde başlar? İzmit’te ya da Sapanca kıyısında yağmurun ince ince çiselediği bir kış günü başınızı kaldırıp Kartepe’ye baktığınızda bu sorunun cevabını görürsünüz: Aşağıda ıslak sokaklar, yukarıda bembeyaz bir doruk… Dağın adı da zaten kendini anlatır; karın ilk konduğu, en son kalktığı tepe.

1.600 metreye yaklaşan zirvesiyle Kartepe, Samanlı Dağları’nın Sapanca Gölü’ne bakan doruklarından biridir. Kışın kayak merkezine dönüşen yamaçlar, yazın ormanın koyu yeşiline, sonbaharda ise bakırdan bir örtüye bürünür; kayınlar, meşeler, köknarlar… Aslına bakarsak bu dağ, dört mevsimin dördünü de ayrı bir elbiseyle karşılamayı sever. Aşağıdaki gölün aynasında da her mevsim başka bir Kartepe görünür. Zirveye çıkanları ise cömert bir manzara bekler: bir yanda Sapanca Gölü’nün aynası, öbür yanda İzmit Körfezi’nin ince mavi çizgisi… Açık bir günde bir göl ile bir denizi aynı anda seyretmek, pek az dağın sunabileceği bir ikramdır.

Eteklerde ise Maşukiye var; şelaleleri, dereleri ve dere kenarına kurulmuş sofralarıyla… Adının divan şiirinin sevgilisi “maşuk”tan geldiği söylenir; âşıkların buluştuğu, sevdiğini bekleyenlerin derenin sesine sığındığı bir yer olsa gerek. Doğrusu, bu kadar suyun, bu kadar gölgenin arasında birini beklemek pek de zor bir iş sayılmaz… Bekleyiş uzarsa, şelalenin sesi zaten sabrı öğretir. Maşukiye’nin dereleri yazın en sıcak günlerinde bile insanın ayaklarını üşütecek kadar serindir; dağ, karını sanki suya da emanet etmiştir.

Bu kadraj Sapanca’nın üstünde yükselen doruğu, Maşukiye’ye inen vadilerle birlikte gümüşe işliyor. Aşağıda yağmur, yukarıda kar; arada şelalelerin sesi… Kartepe’nin kışı artık yalnızca yamaçlarında değil, bir avuç gümüşte de beyazlığını saklıyor.