Kefken & Kerpe Yüzüğü

MÖ 400 yılı civarında, Pers topraklarının derinliklerinden sağ çıkmayı başaran on bin Yunan paralı askeri, Karadeniz kıyısı boyunca batıya doğru ilerlerken bir limana vardı. Onlara önderlik edenlerden Ksenophon, ‘Anabasis’ isimli eserinde bu limanı öyle bir hayranlıkla anlatır ki, okurken insan bir komutanın değil de ev arayan birine yer gösteren birinin konuştuğunu düşünmeden edemez: bol su, verimli toprak, denize uzanan korunaklı bir burun, bir şehir kurmaya elverişli ne varsa… Bu limanın adı Kalpe’ydi; bugün ise ona Kerpe diyoruz.

Ksenophon’un askerleri ise pek aynı fikirde değildi; memleketlerine dönmek varken bu kıyıda şehir kurmaya kimsenin niyeti yoktu. Nitekim şehir kurulmadı, ama liman ve burun oradaydı ve asırlar boyunca fırtınadan kaçan gemicilere sığınak olmaya devam etti. Kefken Adası’nın üzerindeki eski duvar kalıntıları da bu kıyıların gemicilerden hiç eksik olmadığını fısıldar…

Kıyının rengi ise ayrı bir hikâye. Pembeye, pas rengine çalan kayalar küçük koyların arasında sessizce durur; Karadeniz’in hırçın mavisiyle o yumuşak pembenin buluştuğu yerde, insan denizin bile bazen şefkatli olabildiğini düşünür… Yazın koylara inen yüzücüler, kışın kıyıya vuran köpüklü dalgalar; Kefken, iki mevsimde iki ayrı kıyıdır. Kıyıdan açığa baktığınızda ufka kadar tek bir kara parçası görünmez; önünüzde yalnızca su, rüzgâr ve Ksenophon’un askerlerinin de bir zamanlar baktığı o uçsuz bucaksız mavi vardır.

Karadeniz kıyısındaki koylar, Kefken Adası ve Kerpe’nin burnu şimdi avuç içi kadar gümüşe sığıyor. Ksenophon’un şehri hiç kurulmadı; ama onun övgüyle anlattığı kıyı, sonunda kendine bir yuva buldu… Belki de eski asker, istediğini bir başka yoldan almıştır.