Rumeli Feneri & Garipçe Yüzüğü

Yunan mitolojisine göre Karadeniz’e açılan kapıda Symplegades denilen iki kaya vardı; aralarından bir gemi geçmeye kalksa birbirine çarpar, onu paramparça ederlerdi. Altın Post’un peşindeki Iason ve Argonotlar buraya vardığında önce bir güvercin uçurdular. Kayalar kapandı, fakat güvercinin yalnızca kuyruk tüylerini koparabildi; kayalar yeniden aralanırken Argo da küreklere asılarak geçti… Ve o günden sonra kayalar bir daha kapanmadı.

Peki bu kayalar nerededir? Rivayete göre Rumeli Feneri’nin önündeki kayalıklar, bu efsanenin geçtiği yerdir. Gerçekten de Avrupa yakasının bu son ucunda, dalgaların dövdüğü kara kayalara bakınca, eskilerin burada neden birbirine kapanan kapılar hayal ettiğini anlamak pek zor olmasa gerek…

Kayaların üzerinde bugün bir fener yükselir. Kırım Savaşı yıllarında, 1856’da yakılan Rumeli Feneri, karşısındaki Anadolu Feneri’yle birlikte Karadeniz’den gelen gemilere Boğaz’ın kapısını gösterir. Hemen yanında bir kale kalıntısı, biraz ötede ise kayalıkların arasına saklanmış Garipçe köyü… Balıkçı kayıkları, dik yamaçlar ve dalga sesi; dünyanın en kalabalık şehirlerinden birinin kıyısında olduğunuza inanmak güçtür.

Garipçe’nin küçük limanında balıkçılar hâlâ sabahın erken saatlerinde denize açılır. Karadeniz burada sert, rüzgârı keskin, dalgası çoğu zaman hırçındır; ama o kayalıkların arasından çıkıp açık denize kürek çeken bir balıkçıyı görünce Argonotların cesareti gözünüzde biraz küçülür… Ne de olsa onlar bu kapıdan yalnızca bir kez geçtiler; buranın insanı ise her sabah yeniden geçiyor.

Avrupa yakasının Karadeniz’e uzanan bu son burnu, fenerin durduğu yamaçlar ve Garipçe’nin kayalıkları şimdi gümüşün üzerinde yükseliyor. Kayalar artık kapanmıyor belki; ama bu kıyıda denizin sesi, asırlardır aynı efsaneyi fısıldamaya devam ediyor…