Aladağlar Yedigöller Yüzüğü

“Dağlar ile taşlar ile / Çağırayım Mevlam seni” der Yunus Emre. Peki bu sesi en iyi hangi dağlar duyar? Bana kalırsa, insanın sesinin kayalara çarpıp geri döndüğü, geri dönerken de biraz değiştiği yerler… Aladağlar’ın kalbinde, üç bin metrenin üzerindeki Yedigöller platosu tam da öyle bir yerdir.

Buraya ne bir yol çıkar ne de kolay bir patika; saatler süren bir tırmanışın sonunda, sarp duvarların arasına saklanmış bir düzlüğe varılır. Eski buzulların oyup bıraktığı çanaklarda, kar sularıyla beslenen küçük göller parlar. Kimi yaz sonuna kadar dayanır, kimi ağustos güneşine yenik düşüp kurur… Adı Yedigöller’dir ama göllerin sayısı mevsime göre değişir; kim bilir, belki de adını koyan o yıl biraz şanslıydı.

Yedigöller, Aladağlar’a tırmananların kamp yeridir. Toroslar’ın en yüksek zirvelerinden Kızılkaya’ya, Demirkazık’a ve çevredeki sivri başlara uzanan rotalar çoğu zaman buradan başlar. Geceleri çadırların üstünde öyle bir gökyüzü açılır ki, şehirde yaşayan bizler yıldızların bu kadar kalabalık olduğunu çoktan unutmuşuzdur… Sabah olunca kireçtaşı duvarlar önce pembeye, sonra altına, en sonunda da gözleri kamaştıran bir beyaza bürünür.

Yunus’un çağırdığı dağlar belki de böyle dağlardı; taşın, suyun ve sessizliğin aynı çanakta buluştuğu… Rüzgâr burada bile o dizeleri fısıldar gibi eser; sesinizi yükseltmenize gerek yoktur, dağ zaten dinlemektedir. Buzul göllerinin platosu ve onu çevreleyen sivri sırtlar, şimdi avuç içi kadar bir gümüşe sığıyor; dağlar ile, taşlar ile…