Ürgüp & Üç Güzeller Yüzüğü

Hiç bir tepeye çıkıp dilek tuttunuz mu? Ürgüp’ün ortasında yükselen tepenin adı tam da bu: Temenni, yani dilek… Kasabanın hemen her köşesinden görünen bu tepeye çıkıp aşağıya bakan herkes, önce bağları, sonra peribacalarını, açık günlerde de uzakta Erciyes’in beyaz başını görür; ve belki de o an ne dileyeceğini unutur.

Ürgüp’ün çevresi asırlardır bağcılıkla anılır. Volkanik toprağın bereketi, gündüzün sıcağı, gecenin serinliği… Üzüm burada yalnızca bir meyve değil, bir yaşam biçimidir. Eski taş evlerin altındaki serin mahzenler, kayaya oyulmuş şırahaneler, pekmez kazanları… Bağ bozumu geldiğinde kasabayı öyle bir telaş sarar ki, şehirden gelen misafirler kendilerini bir anda asırlar öncesinin hasat şenliklerinden birinde bulur.

Kasabanın hemen dışında ise Üç Güzeller durur: başlarında koyu renkli kaya şapkalarıyla yan yana dikilmiş üç peribacası… Rivayete göre bunlar, birbirine kavuşmasına izin verilmeyen iki sevgili ile onların çocuğudur; sevdalarının bedeli olarak taşa dönmüş, asırlardır yan yana beklerler. Kimi anlatıcı hikâyeyi başka türlü anlatır, kimi hiç anlatmaz; ama o üç silueti gün batımında bir kez gören, hangi hikâyeye inanacağına aldırmadan onlara kendi hikâyesini yazar.

Belki de Temenni Tepesi’nde tutulan dileklerin bir kısmı, o üç taşın kulağına fısıldanıyordur… Bu kadraj, bağların arasındaki peribacalarını ve Temenni Tepesi’nin kasabasını bir dilek gibi gümüşe işliyor; tutulması, saklanması ve yıllarca taşınması gereken bir dilek gibi…