Uçhisar Kalesi Yüzüğü

Ulaşılmaz yerler için “kuş uçmaz, kervan geçmez” deriz ya hani… Uçhisar’da işler biraz farklıdır; burada kuşlar hem uçar hem de yerleşir, üstelik kendileri için özenle oyulmuş evlerde… Peki bir vadiye adını veren kuşlar, o vadiye karşılığında neler vermiş olabilir?

Uçhisar Kalesi, Kapadokya’nın en yüksek kayasıdır. Tüf kütlesinin içine asırlar boyunca odalar, geçitler, depolar, sığınaklar oyulmuş; kayanın kendisi, içinde yaşayanları hem koruyan bir sur hem de dışarıyı gözetleyen bir kule olmuş… Tepesine çıkıldığında Kapadokya’nın vadileri bir halı gibi serilir; açık günlerde uzakta Erciyes’in ve Hasandağı’nın karlı başları seçilir. Güneş batarken kayanın rengi sarıdan pembeye döner; o saatlerde vadiden bakanlara kale, sanki içeriden aydınlanıyormuş gibi görünür. Böyle bir kayanın tepesinde durup da kendini biraz yüksekte hissetmemek, pek mümkün olmasa gerek.

Kalenin eteğinden aşağı uzanan Güvercinlik Vadisi ise bambaşka bir hikâye anlatır. Vadinin kayalarına sayısız küçük pencere oyulmuştur; ama bunlar insanlar için değil, güvercinler içindir. Yöre halkı asırlar boyunca güvercinleri bu yuvalara çekmiş, onların gübresini toplayıp bağlarına, bahçelerine taşımıştır. Kapadokya’nın meşhur üzümlerinin tadında, belki biraz da bu kanatlı komşuların emeği vardır… Kim bilir, dünyanın en zarif gübre fabrikası belki de burasıdır.

Kuş uçmaz, kervan geçmez yerler vardır; Uçhisar ise kuşların uçtuğu, kervanların geçtiği, insanların da kayaya sığındığı bir yer… Bu kadraj, Kapadokya’nın en yüksek kayasını altındaki Güvercinlik Vadisi’yle birlikte gümüşe taşıyor; kanat sesleri eşliğinde…