Çamlıca Tepesi Yüzüğü

İstanbul’u tek bir bakışta görmek mümkün müdür? Yedi tepesi, iki yakası, iki denizi ve milyonlarca insanıyla bu şehri tek bir kareye sığdırmaya çalışmak, bir okyanusu bir bardağa doldurmaya benzer. Fakat asırlardır İstanbullular bu imkânsıza en yakın yeri bilir: Çamlıca Tepesi…

Anadolu yakasının en yüksek seyir tepelerinden biri olan Çamlıca, Osmanlı İstanbul’unun da en sevilen mesire yerlerindendi. Temiz havası, çam korusu ve serin sularıyla bilinen bu tepeye şehrin kalabalığından kaçanlar arabalarla, atlarla çıkar; Boğaz’ın Marmara’dan Karadeniz’e doğru kıvrılan hattını, Tarihi Yarımada’nın kubbelerini seyrederdi. Adı da zaten ne olduğunu söyler: çamlı bir tepe…

Çamlıca aslında iki tepedir: Büyük Çamlıca ve Küçük Çamlıca. İkisi de şehrin en güzel manzarasını birbirine kaptırmamak için asırlardır yarışır gibidir… Bugün tepelerde radyo ve televizyon kuleleri de yükseliyor; yani İstanbul’u seyretmeye gelenler artık yalnızca insanlar değil, sinyaller de. Gelin, biz yine de eskilerin yaptığı gibi yapalım ve bu tepeden şehri sessizce dinleyelim…

Eski İstanbul’da Çamlıca’ya çıkmak başlı başına bir hadiseydi. Sepetler hazırlanır, semaverler yakılır, çocuklar çimenlerde koşturur; akşam serinliği çökene kadar şehir aşağıda, bütün kalabalığı ve telaşıyla uzaktan seyredilirdi. Bir şehri sevmenin belki de en güzel yolu, ona biraz uzaktan bakabilmektir… Çünkü içindeyken göremediğimiz her şey tepeden bakınca yerli yerine oturur: Boğaz’ın kıvrımı, kubbelerin sırası, kıyıların birbirine uzanışı.

Çamlıca’nın iki tepesi, Üsküdar’a inen yamaçları ve ötesinde Boğaz’ın kıyıları bu kadrajda bir arada. Okyanus bir bardağa sığmaz belki; ama İstanbul’un en güzel bakışı, avuç içi kadar bir gümüşe sığabiliyor…