Ağva Yüzüğü

Bir köy iki derenin arasına kurulunca hangisine kulak verir; birinin şırıltısına mı, öbürünün fısıltısına mı? Ağva’ya gelenler bu sorunun cevabını pek kolay bulamaz, çünkü burada iki dere birden konuşur. Göksu ile Yeşilçay; ikisi de ormanların arasından kıvrılarak gelir, köyün iki yanından geçer ve sonunda aynı denize, Karadeniz’e kavuşur. Yolları ayrı, varacakları yer aynı…

Ağva’nın en güzel saatleri belki de sabahın erken vakitleridir. Derelerin üzerinde sis dolaşır, kıyıya bağlı kayıklar sessizce sallanır, söğütler suya eğilir… İki derenin arasında kalan bu küçük köy, bir yanıyla Karadeniz’in hırçın dalgalarını, öbür yanıyla derelerin durgun sularını yaşar. Deniz bağırır, dereler fısıldar; Ağva ise ikisini de dinler.

İstanbul sınırları içinde olduğunu söylediğinizde pek çok kişinin şaşırdığı bu köy, şehrin doğudaki uç köşelerinden biridir. Beton binaların yerini ahşap evlere, trafik gürültüsünün yerini dere seslerine bıraktığı Ağva’da insan İstanbul’da olduğuna inanmakta zorlanır. Belki de bu yüzden şehirden kaçmak isteyenlerin sığınağıdır; hem kaçarsınız hem de aslında hiç gitmemiş olursunuz…

Yaz aylarında derelerin üzerinde kanolar süzülür, kıyıdaki kahvelerde çay bardakları tıngırdar; kışın ise köy neredeyse bütünüyle kendi sessizliğine çekilir. Ağva’yı en iyi bilenler onu en çok bu sessiz mevsimde sever… Derelerin sesi o zaman daha net duyulur, deniz daha yakın görünür; sanki köy, kalabalık gidince kendi sesini yeniden bulur. Belki de bir yeri gerçekten tanımak, onu kimsenin olmadığı bir anda dinleyebilmektir.

Göksu ile Yeşilçay’ın denize kavuştuğu kıyı, derelerin kıvrımları ve çevresindeki ormanlık sırtlar şimdi gümüşün üzerine akıyor. İki ayrı yoldan gelen iki dere her gün aynı denizde yeniden buluşuyor; Ağva ise ikisini de aynı sabırla dinlemeye devam ediyor…