Korhan Yaylası Yüzüğü

Bir yaylaya çıkmak için hangi mevsimi beklersiniz? Doğu’da bu sorunun tek bir cevabı vardır: karın dağdan çekildiği, otun yeşerdiği o kısa yazı… Ağrı Dağı’nın kuzey eteğindeki Korhan Yaylası da yılın büyük kısmını karın altında sabırla geçirir, sonra birkaç aylığına sürülere, çadırlara, çoban köpeklerinin havlamalarına kucak açar.

Burası, Iğdır ovasının sıcağından kaçanların serinliğe tırmandığı yerdir. Ovada kayısılar olgunlaşırken yaylada çiçekler yeni açar; aşağıda yaz bitmeye yüz tutarken yukarıda daha yeni başlamış sayılır. Aynı günün içinde iki mevsim yaşamak, ancak bu dağın eteklerinde mümkün olsa gerek… Çobanlar sabahın ilk ışığıyla sürüleri yamaçlara çıkarır, akşam olunca ateşin başında toplanılır; yayla hayatı, şehrin saatine pek aldırış etmez.

Yaylanın çevresinde, dağın asırlar önce akıttığı lavların izleri görülür. Kararmış, çatlamış, üstünü otla örtmeye çalışan taş diller; sanki dağ bir zamanlar buraya kadar uzanıp sonra vazgeçmiş gibi… Ağrı’nın kuzey yüzü sakin görünse de bu sükûnetin bir bedeli olduğunu biliriz: 1840’taki büyük depremde dağın kuzeydoğu yamacından kopan heyelan, eteklerdeki Akori köyünü ve manastırını toprağın altında bırakmıştı. Dağlar güzeldir; ama güzelliklerini hiçbir zaman ucuza vermezler…

Bu kadraj yaylayı, çevresindeki lav akıntılarını ve dağın kuzey eteğine tırmanan yamaçları gümüşe taşıyor. Karla örtülü uzun aylar da, çiçekli birkaç hafta da bu kıvrımların içinde saklı; gümüş ise yaylanın o kısa yazını hiç bitmeyecekmiş gibi koruyor…