Mergan Yaylası Yüzüğü

Temmuzda üşümek ister misiniz? O zaman Mergan Yaylası’na çıkmanız gerekir. Cilo’nun eteğinde, iki bin beş yüz metre yükseklikteki bu geniş yayla, yazın ortasında bile geceleri insanı titreten bir serinliğe sahiptir. Ama bu serinlik, gündüzleri çiçeklerin, otların ve yaylaya kurulan kara çadırların arasında dolaşanlar için tatlı bir hediyedir…

Hakkari’nin çadır ovası diye anılan Mergan, her yaz koçerlerin, yani göçebe hayvancıların yurdu olur. Kıl çadırlar kurulur, sürüler otlar, çocuklar yayla boyunca koşturur; akşam olunca ocakların dumanı yaylanın üstünde ince bir perde gibi yayılır. Bu hayatın asırlardır pek değişmediğini düşünmek, insana hem hayranlık hem de biraz kıskançlık veriyor… Yaylada sabahlar sütün, yoğurdun, taze peynirin kokusuyla başlar; koçer hayatında her şey sürüye ve mevsime göre ayarlanır.

Yaylanın ardında Cilo’nun sivri dorukları yükselir; yazın bile tepelerinde kar ve buz görülür. Bir yanda uçsuz bucaksız yeşil bir düzlük, öbür yanda göğü delen kayalık zirveler… Bu iki manzaranın bu kadar yakın durması, Hakkari’nin sertliğini ve cömertliğini aynı anda gösterir. Haliyle buraya gelen, bir mevsimde iki dünyayı birden görmüş olur. Geceleri ise yıldızlar öyle yakındır ki çadırın kapısından uzanan biri, sanki birini koparıp alabilecekmiş gibi hisseder…

Kadraj, yaylanın geniş düzlüğünü ve Cilo’nun eteklerine doğru yükselen sırtları alıyor. Gümüşün üzerinde çadırlar görünmez belki; ama onları asırlardır ağırlayan toprağın kıvrımları orada, avucunuzun içinde. Temmuzda üşüten o serinlik de…