Şavşat Karagöl & Sahara Yüzüğü

Sahra deyince aklınıza ne gelir? Kum tepeleri, kavurucu bir güneş, ufka doğru ağır ağır yürüyen develer… Peki size Karadeniz’in en yeşil köşelerinden birinin adının da Sahara olduğunu söylesek? Şavşat’ın dağlarında, ladin ve göknar ormanlarının arasında uzanan Sahara Yaylası, bu tatlı ironinin adresidir.

Bu adı ona kimin, neden verdiği tam olarak bilinmez. Belki geniş ve ağaçsız düzlüğü yüzünden, belki de bambaşka bir sözcüğün zamanla değişip bu kılığa girmesiyle… Ama şu kesin ki Sahara’da çöl yoktur; çayır vardır, çiçek vardır, yaz boyu dumanı tüten ahşap yayla evleri vardır. Kısacası buraya deve aramaya gelen biri, pek de aradığını bulamasa gerek. Yaylaya çıkan yol ladinlerin arasından kıvrılarak yükselir ve bir anda geniş, ferah bir düzlüğe açılır.

Yaylanın yakınında, ormanın içinde ise Karagöl uzanır. Suları öylesine koyudur ki çevresindeki ağaçları bir ayna gibi yansıtır; adını da muhtemelen bu karanlık derinlikten alır. Sahara, 1994’te ilan edilen Karagöl-Sahara Milli Parkı’nın Şavşat’taki yüzüdür. Sonbaharda yamaçlar sarıya, kızıla boyanır; kışın ise her şey karın sessizliğine gömülür ve yayla evleri, bir sonraki yazı bekleyen sabırlı bekçiler gibi yerlerinde kalır…

Şavşat’ın köylerinde ahşap evler, taş duvarlı bahçeler, yamaçlara tutunmuş tarlalar… Buranın insanı ormanla, karla, yokuşla asırlardır aynı dili konuşur; yaylaya çıkış da bu dilin en neşeli cümlesidir. Ormanın ağacı burada ustaların elinde bir ev, bir ambar, bir kapı olur; köylerin çoğu hâlâ ahşabın sıcaklığıyla yaşar.

Bu kadraj Karagöl’ü, Sahara’nın düzlüklerini ve onları çevreleyen ormanlık sırtları gümüşe işliyor. Yeşilin ortasında bir Sahara, ormanın ortasında kara bir ayna; tezatlarla dolu bir coğrafya şimdi avuç içinde…