Kamilet Vadisi & Mençuna Yüzüğü

“Su gibi aziz ol” deriz, birine su verirken. Karadeniz’de bu dua, belki de hiçbir yerde olmadığı kadar karşılığını bulur; çünkü burada su her yerdedir: yağmurda, derede, sisin içinde ve dağın omzundan dökülen şelalelerde… Bu topraklarda insan suyun değerini iyi bilir; çünkü onu hem bereket hem de tehlike olarak tanır.

Arhavi’den içeri doğru uzanan Kamilet Vadisi, bu bereketin en saklı köşelerinden biridir. Vadi boyunca ilerledikçe kıyıdan uzaklaşır, ormanın içine gömülürsünüz; kayın ve kestane ağaçları yamaçları kaplar, taş kemerli köprüler dereyi aşar, küçük köyler sisin içinde bir görünüp bir kaybolur. Burası, dere boyunca kurulmuş köylerin asırlardır süren sessiz hayatının yurdudur; evler ahşaptır, bahçeler küçüktür ve her şey suyun yakınına kurulmuştur.

Vadinin en çok bilinen köşesi ise Mençuna Şelalesi’dir. Su iki kat hâlinde, kayalıkların arasından beyaz bir tül gibi dökülür; önce bir havuzda soluklanır, sonra yeniden düşer… Şelaleye ulaşmak için ormanın içinden yürümek gerekir; ama bu yürüyüşün sonunda insanı bekleyen o serinlik, sanki bütün yolun karşılığıdır. Şelalenin önünde durduğunuzda suyun serpintisi yüzünüze vurur, kulaklarınızı yalnızca onun uğultusu doldurur.

Karadeniz’in insanı suyla kavga etmez; ona yol verir, köprü kurar, değirmenini döndürür, bahçesini sulatır. Kamilet’in dereleri de bu anlaşmanın yüzyıllık tanıklarıdır; taşların üstünden akan su, hâlâ aynı sözü tekrarlar gibidir… Kamilet’te suyun sesi hiç susmaz; gece de gündüz de, yaz da kış da.

Bu kadraj Kamilet’in ormanlık vadisini, iki yandan yükselen yamaçları ve Mençuna’nın döküldüğü sırtları gümüşe işliyor. Su gibi aziz olun; bu vadinin suyu da şimdi gümüşte, aynı duayla akıyor…