Hatila Vadisi Yüzüğü

Bir vadinin derinliğini nasıl ölçersiniz? Metreyle mi, yoksa başınızı kaldırdığınızda gökyüzünün ne kadar daraldığıyla mı? Artvin’in hemen yanı başında başlayan Hatila Vadisi’nde, ikinci ölçü birincisinden çok daha fazlasını anlatır…

Hatila, şehirden birkaç kilometre uzakta başlayıp dağların içine doğru derinleşen, yamaçları sık ormanlarla kaplı dar bir vadidir. 1994’te milli park ilan edilen vadide Hatila Deresi kayaların arasından köpüre köpüre akar; iki yanda ise yamaçlar neredeyse dimdik yükselir. Vadinin içine girildiğinde gökyüzü ince bir şerit hâline gelir; ışık, ağaçların arasından süzülerek, sanki izin isteyerek iner. Vadinin içine doğru yürüdükçe şehrin sesi kaybolur; birkaç dakika önce kalabalık bir sokakta olduğunuzu çabucak unutursunuz.

Bu vadinin ormanları, Karadeniz’in en zengin bitki örtülerinden birini barındırır. Ladin, kayın, göknar, kestane… Aralarında nadir türler, yaban hayvanları, derelerin kıyısında saklanan küçük şelaleler… Hatila’da insan doğanın kendi düzenine misafir olduğunu hemen anlar; burada acele eden yalnızca dere olmalıdır. Sabahın erken saatlerinde, sis henüz dağılmamışken, kuş seslerinden ve suyun uğultusundan başka hiçbir şey duyulmaz.

Mevsimler bu vadide başka türlü geçer. İlkbaharda karların eriyen suyu dereyi coşturur, yazın ormanın serinliği dışarıdaki sıcağı unutturur, sonbaharda kayınlar sararır ve yamaçlar yanmaya başlar… Kışın ise her şey karın altında, bir sonraki bahara kadar sessizce bekler. Vadi her mevsim aynı soruyu yeniden sorar gibidir: bu derinliği hangi ölçüyle anlatacaksınız?

Bu kadraj Hatila Vadisi’nin derin yatağını ve onu iki yandan sıkıştıran ormanlık yamaçları gümüşe işliyor. Gökyüzünün bir şeride dönüştüğü o derinlik, şimdi avuç içinde; ölçüsü yine metre değil, insanın içinde bıraktığı sessizlik…