Çıldır Gölü Yüzüğü

Bir gölün üstünde at koşturmak mı? İlk duyduğunuzda masal gibi gelse de Çıldır Gölü’nde kış geldiğinde bu, sıradan bir gündür. Göl kalın bir buzla örtülür; atlar kızakları çeker, balıkçılar buzu delip ağlarını suya salar, yolcular Akçakale Adası’na yürüyerek gider. Yazın teknelerin dolaştığı yerde kışın kızak izleri uzanır… Çıldır’da kış, insanları evlerine kapatan değil, onları buzun üstüne çıkaran bir mevsimdir.

İki bin metreye yakın yükseklikteki bu geniş göl, Kars ile Ardahan’ın sert kışlarının belki de en güzel armağanıdır. Buzun üstünde açılmış deliklerin başında sabırla bekleyen balıkçılar, soğuktan kızarmış yanaklar, buzun altından çekilen ağlar… Balık tutmak için bir gölün donmasını beklemek, sabır konusunda bizlere epey şey öğretiyor olsa gerek. Yazın ise göl sakin, mavi ve geniş bir aynaya dönüşür; kıyısındaki köylerin sürüleri çayırlara yayılır.

Çıldır aynı zamanda âşıkların memleketidir. Âşık Şenlik bu topraklarda doğdu; sazıyla, sözüyle, atışmalarıyla Doğu’nun âşıklık geleneğine yön verenlerden biri oldu. Uzun kış gecelerinde bir odada toplanıp saz dinlemek, söz düellolarına kulak vermek… Kim bilir, belki de gölün buzu gibi insanları bir arada tutan da o görünmez sıcaklıktı.

Gölün ortasındaki Akçakale Adası ise üstündeki eski kale kalıntılarıyla, kışın yürüyerek varılabilen bir hayal gibi durur; yazın tekne ister, kışın bir yürüyüş yeter. Bu kadraj gölün geniş yüzeyini, adayı ve çevresindeki platoyu gümüşe taşıyor. Gümüşte göl hep kışın ortasındaymış gibi durgun ve pürüzsüz; kızakların izi ise yalnızca hayal edenlere görünüyor…