Yalnızçam Dağları Yüzüğü

Yalnızçam… Bir dağa bu adı kim verdi, o yalnız çam hâlâ orada mı, yoksa adını bırakıp çoktan gitti mi? Bilmiyoruz. Ama adın içindeki o hafif hüzün, Ardahan ile Artvin arasındaki bu sırtlara bakınca pek de yabancı gelmiyor; zira burada doğa, cömertliğini de yalnızlığını da aynı açıklıkla gösterir… Belki de o çam, dağın başında tek başına kalmayı seçmiş, rüzgâra direnmeyi sevmişti; kim bilir…

Üç bin metreye yaklaşan bu sırtlar iki dünyayı ayırır. Bir yanda Ardahan’ın ağaçsız, geniş ve rüzgârlı platosu; öbür yanda Artvin’in ormanlara gömülmüş derin vadileri… Kabaca söylersek, sırtın bir yanına düşen yağmur Kura ile Hazar’a, öbür yanına düşen Çoruh ile Karadeniz’e doğru yola çıkar. Aynı buluttan dökülen iki damlanın yüzlerce kilometre ötede iki ayrı denize ulaşması, insanı biraz düşündürmüyor değil…

Kışın bu yamaçlar kayakçılara açılır; Yalnızçam’ın uzun, karlı inişleri Ardahan’ın beyaz kışına ayrı bir neşe katar. Yazın ise yaylalar yeşerir, sürüler çıkar, dağın o yalnız adı biraz olsun unutulur. Ne de olsa üstünde koşturan çocuklar, otlayan sürüler, kurulan çadırlar oldukça bir dağ pek de yalnız sayılmaz…

Kadraj, sırtın iki yamacını, platoya bakan düzlükleri ve ormana dönen vadileri alıyor. İki denizin su bölümü çizgisi şimdi gümüşün üzerinde ince bir sırt olarak uzanıyor. Bir yağmur damlası gibi gümüş de hangi yöne gideceğini sormadan sırtın iki yamacını birden taşıyor. Ve belki de o yalnız çam, artık gümüşün kıvrımlarında yalnız değil…