Yozgat Çamlığı Yüzüğü

Bozkırın ortasında bir çam ormanı… Sarı düzlüklerin, çıplak tepelerin, gözün alabildiğine uzanan buğday tarlalarının arasında birden karşınıza yemyeşil bir örtü çıkar. Peki bu orman oraya nereden gelmiş? Yoksa asıl sormamız gereken, bir zamanlar onun çevresinde olan ormanların nereye gittiği mi?

Yozgat Çamlığı’nın, Orta Anadolu’nun bir zamanlar bugünkünden çok daha ormanlık olduğunu hatırlatan bir kalıntı olduğu düşünülür. Şehrin hemen üzerinde yükselen bu çam ormanı, 1958 yılında Türkiye’nin ilk milli parkı ilan edildi. Yani bu ülkede doğayı korumaya dair ilk resmî adım, bir deniz kıyısında ya da bir dağın zirvesinde değil, Anadolu’nun ortasında, bir bozkır şehrinin başucunda atıldı… Pek de beklenmedik bir yer, değil mi?

Yozgat’ın kendisi ise genç bir şehirdir; Çapanoğulları’nın on sekizinci yüzyılda bir merkeze dönüştürdüğü şehir, kısa sürede Orta Anadolu’nun önemli yerlerinden biri oldu. Çapanoğlu Camii’nin kubbesi, eski konaklar, sürmeli türküler… Ve bütün bunların üzerinde, şehri bir şemsiye gibi koruyan çamlık; kışın karın altında bembeyaz, yazın gölgesiyle serin… Nice hafta sonu kaçamağının, bayram gezmesinin, çocukluk hatırasının adresi…

Bozkırın ortasında direnen bu yeşil ada, asırların kuraklığına rağmen ayakta kalmayı başardı… Rüzgâr çam dallarında bir türkü mırıldanır gibi eser; bozkırın sessizliğinde bu ses, insana yalnız olmadığını hatırlatır. Bu kadraj, şehrin üzerindeki çam ormanını ve çevresindeki sırtları gümüşün üzerinde yaşatıyor; bozkırda derin bir nefes gibi…